Εκδήλωση της Παρέμβασης «Διαβάζουμε για το χρόνο» – Κοπή πίτας 2019

Advertisements

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ: «Η ποίηση μπορεί να σε βρει οπουδήποτε. Αρκεί να είσαι σε εγρήγορση. Να μην ξεχνιέσαι…»

Συνέντευξη στην Δήμητρα Καραγιάννη (από το 190ο τεύχος της Παρέμβασης)



– Κύριε Πατρίκιε, ο Μανόλης Αναγνωστάκης στον «Επίλογο» έγραφε: Γιατί, όπως πολύ σωστά είπε κάποτε κι o φίλος μου o Τίτος, «Κανένας στίχος σήμερα δεν κινητοποιεί τις μάζες. Κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει καθεστώτα». Ισχύει αυτό στην εποχή μας;
Το ποίημα αυτό το έγραψα το 1957, αγανακτισμένος από μερικούς ποιητές, οι οποίοι, ενώ δεν είχαν καμία συμμετοχή στην αντίσταση, γράφανε ποιήματα γεμάτα φισεκλίκια, χειροβομβίδες και παλικαριά ψεύτικη. Είχα θυμώσει πολύ με αυτή την κατάσταση. Υπάρχει ένας πολύ καλός φιλόλογος και κριτικός, ο Κώστας Παππάς, ο οποίος σε ένα βιβλίο του εντόπισε τους ποιητές και τα ποιήματα στα οποία έμμεσα αναφέρεται το δικό μου ποίημα. Η αλήθεια είναι ότι τις μάζες τις κινητοποιούνε συνήθως άλλοι παράγοντες σε όλες τις εποχές. Οι στίχοι έρχονται μετά, για να εκφράσουν αυτό που ήδη έχει συμβεί.

– Πόσο επηρεάζει την ποίηση η εποχή της κρίσης;
Σήμερα εκδίδονται πολλά ποιήματα. Σε κάθε γωνιά της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια υπάρχει ένα μεγάλο ενδιαφέρον για την ποίηση. Επομένως, η ποίηση λειτουργεί και οι άνθρωποι εκφράζονται ποιητικά σήμερα. Αυτό κάτι σημαίνει.

– Βλέπετε θετικά αυτή την υπερπαραγωγή ποιημάτων στις μέρες μας;
Θετικότατα, θα έλεγα. Γιατί με αυτό τον τρόπο οι άνθρωποι, όχι απλώς εκφράζουν αυτά που συσσωρεύονται μέσα τους, αλλά επικοινωνούν με τον άλλο, με τον διπλανό τους. Γι’ αυτό και πάντοτε λέω: «Μην τα κρατάτε στο συρτάρι τα γραφτά σας. Να τα τυπώνετε για να μπορείτε να επικοινωνείτε με τους άλλους».

– Σε ποιους απευθύνεται η ποίηση;

Σε όλους. Ακόμα και σε εκείνους που την αρνούνται. Η ποίηση που απευθύνεται σε περιορισμένο αριθμό ανθρώπων, ή σε έναν κλειστό κύκλο συγγενικών ιδεολογιών, είναι εκ γενετής καταδικασμένη. Η ποίηση πρέπει να μιλάει σε όλους και να ενδιαφέρεται για όλους. Όταν γράφεται όμως, δεν πρέπει να έχει στόχο να αρέσει σε όλους. Είναι άλλο να απευθύνεσαι σε όλους, και άλλο να επιδιώκεις να αρέσεις σε όλους.

– Υπήρξατε ένας άνθρωπος έντονα πολιτικοποιημένος. Οι προσωπικές πολιτικές σας περιπέτειες, πόσο επηρέασαν τη γραφή σας;
Κάθε περιπέτεια, είτε πολιτική, είτε κοινωνική, είτε επαγγελματική, είτε εντελώς προσωπική, είτε ερωτική, εάν αποτυπωθεί μέσα σου και σε αγγίξει -γιατί ορισμένες περιπέτειες γλιστράνε πάνω στο πετσί μας και φεύγουνε-, τότε θα βρει τρόπο να εκφραστεί. Αν ο τρόπος έκφρασης κάποιου είναι η ποίηση, θα εκφραστεί στην ποίηση. Αν είναι η πεζογραφία, στην πεζογραφία. Αν είναι άλλες μορφές τέχνης, θα εκφραστεί στις άλλες μορφές τέχνης. Αυτό, όμως, συμβαίνει μόνο με τις περιπέτειες που γίνονται βίωμα. Πρέπει να μην είναι φευγαλέα η περιπέτεια, αλλά κάτι το οποίο σε χαράζει, σε σφραγίζει. Σε ένα άρθρο του ο Μαγιακόφσκι, λέει ότι πάντα πρέπει να έχεις ένα σημειωματάριο και να σημειώνεις αυτά που παρατηρείς. Ο Γιάννης Ρίτσος μου έλεγε: «Να γράφεις πάντα αυτά που έχεις να πεις. Και να παρατηρείς τα πράγματα». Τώρα τελευταία κυκλοφόρησε στην Αμερική μια θαυμάσια και εμπεριστατωμένη βιογραφία του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, ενός μεγαλοφυούς όχι μόνο ζωγράφου, αλλά και μηχανικού και εφευρέτη και συγγραφέα, που έχει αφήσει χιλιάδες χειρόγραφα. Να παρατηρείς, λοιπόν… Να σημειώνεις και να σκέφτεσαι. Να σκέφτεσαι αυτά που παρατηρείς. Χωρίς στοχασμό δε βγαίνει αποτέλεσμα.

– Πολιτική και ποίηση. Τι ενώνει και τι χωρίζει αυτά τα δύο;
Θα έλεγα «Πολιτική και πολιτισμός», γιατί και η ποίηση είναι κομμάτι του πολιτισμού. Ο πολιτισμός έχει την ανάγκη πάντα της πολιτικής∙ και της πολιτικής εξουσίας. Χρειάζεται τη στήριξή της. Αλλά ταυτόχρονα, η εξουσία θέλει πάντα να ποδηγετεί τον πολιτισμό και ειδικότερα την ποίηση. Η πολιτική θέλει να λέει ο πολιτισμός, όχι όσα συλλαμβάνει από τη ζωή, αλλά όσα αρέσουν στην εξουσία. Υπάρχει πάντα μια σχέση που γίνεται τελικά bras de fer. Είναι όπως όταν δύο πιάνονται από το χέρι και προσπαθεί ο ένας να κατεβάσει το μπράτσο του άλλου. Για να επανέλθω στο ερώτημα, η ποίηση και ο πολιτισμός έχουν ανάγκη την εξουσία, αλλά πιο βαθιά ανάγκη έχουν από το να μην υποτάσσονται σ’ αυτήν. Και να μην εκτελούν τις εντολές της.

– Η Ελλάδα του αύριο. Την βλέπετε με αισιοδοξία ή με απαισιοδοξία;
Λέω πάντα ότι πάσχω από ένα ανίατο νόσημα αισιοδοξίας. Δεν την έχω χάσει την αισιοδοξία μου, η οποία στηρίζεται στο γεγονός ότι έζησα καταστάσεις πολύ χειρότερες από την σημερινή. Κι όμως βγήκαμε από εκεί μέσα. Με θυσίες, με απώλειες, με καταστροφές, αλλά βγήκαμε. Έτσι θα βγούμε και από τη σημερινή. Ένα, όμως, με ανησυχεί πολύ. Ότι τα παιδιά με προσόντα και ικανότητες, εκπατρίζονται και τους χάνει ο τόπος. Αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Έχει, επίσης, μειωθεί ο πληθυσμός. Πολλοί ξενιτεύονται, και όσοι μένουν εδώ, δεν κάνουνε πια παιδιά. Έτσι, όμως, θα ερημώσουμε και θα καταληφθούμε από αγνώστους. Αν θέλουμε να υπάρχει Ελλάδα, πρέπει να δούμε με σοβαρότητα όσα προβλήματα στέκονται μπροστά μας. Οι φωνασκίες, οι κραυγές και οι καταλήψεις δε λύνουν το πρόβλημα.

– «Κι οι ποιητές τι χρειάζονται σ᾿ έναν μικρόψυχο καιρό;»
Όσο πιο μικρόψυχος είναι ο καιρός, τόσο περισσότερο χρειάζονται οι ποιητές, γιατί μας δίνουνε κουράγιο. Μας βοηθάνε να αντιμετωπίσουμε τη μικροψυχία της καθημερινής ζωής. Όλοι οι καιροί είναι μικρόψυχοι, μερικοί όμως είναι ακόμα πιο μικρόψυχοι. Αλλά οι ποιητές ακριβώς τότε χρειάζονται. Στις δυσκολίες. Όταν τα πράγματα είναι εύκολα, δεν πολυχρειάζονται.

– Πόσο έχει αλλάξει η οπτική σας για τα πράγματα στο πέρασμα του χρόνου;
Από μια εποχή και πέρα, άρχισα πια να αντιμετωπίζω τα πράγματα με κριτική ματιά, και όχι με τυφλή αποδοχή. Έχω περάσει τα πρώτα χρόνια της ζωής μου με απόλυτη παραδοχή κάποιων καταστάσεων, τις οποίες θεωρούσα απόλυτες αλήθειες. Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι απόλυτες αλήθειες δεν υπάρχουν στην κοινωνία και στην πολιτική. Απόλυτες αλήθειες μπορεί να υπάρχουν μόνο στις ατομικές μας συμπεριφορές. Στην ηθική μας συμπεριφορά. Το να αγαπάμε τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας είναι απόλυτη αλήθεια. Το να μην βλάπτουμε τον άλλο είναι απόλυτη αλήθεια. Οι απόλυτες αλήθειες όμως στην πολιτική στην κοινωνία και την οικονομία, πολλές φορές αποδεικνύονται παγίδες. Χρειάστηκε να προχωρήσω στη ζωή, να βιώσω πράγματα, να οξύνω την κριτική μου σκέψη, για να μπορέσω να δω ποιες αλήθειες στέκονται στα πόδια τους και ποιες εξυπηρετούν απλώς συμφέροντα κάποιον ομάδων.

– Η γυναίκα στην ποίηση και στη ζωή σας.
Η γυναίκα έπαιξε καθοριστικό ρόλο πρώτα στη ζωή μου και μετά στην ποίησή μου. Εκ των υστέρων βλέποντας τα πράγματα, τρεις άνθρωποι διαμόρφωσαν τη ζωή μου. Ο ένας ήταν άντρας, οι άλλοι δύο ήταν γυναίκες. Ο πατέρας μου, η μητέρα μου και η γυναίκα μου, η Ρένα Σταυρίδη, που την έχασα, δυστυχώς, νωρίς. Δυο γυναίκες έπαιξαν βασικότατο ρόλο στη ζωή μου και στην ποίησή μου, γι’ αυτό και έχω ποιήματα που, είτε ρητά, είτε έμμεσα, αναφέρονται σε αυτές.

– Κύριε Πατρίκιε, πού μας βρίσκει εν τέλει η ποίηση;
Η ποίηση μπορεί να σε βρει οπουδήποτε. Αρκεί να είσαι σε εγρήγορση. Να μην ξεχνιέσαι. Μπορεί να σε βρει την ώρα που είσαι στο τρένο ή στο λεωφορείο ή στο αεροπλάνο ή στον ύπνο, ή ανάμεσα στον ύπνο και τον ξύπνιο. Ακόμα και όταν είσαι σε μία διάλεξη. Πρέπει, κυρίως, να είναι ξύπνιο το μυαλό σου. Τις τρεις μέρες που πέρασα στο Συμπόσιο λογοτεχνίας στην Κοζάνη, εκτός από την ευχάριστη συντροφιά των ανθρώπων εκεί και την ανοιχτόκαρδη υποδοχή, ήταν ενεργοποιημένο και το μυαλό μου. Ήμουν διαρκώς σε σκέψη. Και κρατούσα σημειώσεις.

– Τι είναι για εσάς η ποίηση;
Είναι μια απόλαυση, είναι ένα μαρτύριο, είναι ένα ψώνιο, είναι πολλά πράγματα. Μερικές φορές γελώ, λέω μέσα μου: «Κοίτα πόσες ώρες, πόσες μέρες, πόσους μήνες μπορώ να αφιερώσω αναζητώντας τη σωστή λέξη, ενώ την ίδια στιγμή θα μπορούσα να κάνω μια δουλειά και να βγάζω χρήματα». Η ποίηση έχει αυτό το πρόβλημα. Οι άλλες τέχνες μπορούν ευκολότερα να αποδώσουν οικονομικά -η ζωγραφική, η μουσική, το μυθιστόρημα, το θέατρο, ο κινηματογράφος. Η ποίηση δεν αποδίδει. Γι’ αυτό και δεν είναι επάγγελμα. Επάγγελμα είναι μια δραστηριότητα που σου δίνει τα προς το ζην. Η ποίηση δε σου τα δίνει. Οι δύο πολύ μεγάλοι ποιητές που ξεκινάνε τη νεότερή μας ποίηση, ο Κάλβος και ο Σολωμός, είναι δύο αντιφατικά παραδείγματα. Ο Σολωμός ήταν κόμης, είχε περιουσία, και αφοσιώθηκε στην ποίηση. Ο Κάλβος, αν δε δούλευε, δεν είχε να φάει. Έτσι συμβαίνει σε όλες τις εποχές. Ο Σικελιανός δε χρειάστηκε να δουλέψει. Ο Παλαμάς έγινε δημόσιος υπάλληλος. Αν είσαι αναγκασμένος να δουλεύεις, στην ποίηση θα αφιερώσεις το χρόνο που σου περισσεύει. Και είναι πολύ λίγος. Ή πρέπει να στερηθείς από άλλες απολαύσεις της καθημερινής ζωής. Αλλά έτσι είναι τα πράγματα. Δεν πρόκειται να ζήσουμε από την ποίηση, αλλά πρόκειται να αισθανθούμε μεγάλες απολαύσεις, μεγάλες χαρές, αλλά και μεγάλες στενοχώριες, όταν αυτό στο οποίο αφιερώσαμε τόσο μόχθο, δεν αποδίδει. Γιατί δε σημαίνει πως ό, τι γράφουμε, είναι και καλό.


Η εκδήλωση της Παρέμβασης «Διαβάζουμε για το χρόνο» στο καφέ «Μπλε Ελάφι» (Π.Μελά 42, Κοζάνη)

     Η εκδήλωση του περιοδικού Παρέμβαση «Διαβάζουμε για το χρόνο», αλλάζει χώρο και θα πραγματοποιηθεί στο καφέ Μπλε Ελάφι. Η ημέρα και η ώρα πραγματοποίησης της εκδήλωσης, παραμένουν ως έχουν: Το Σάββατο 12 Ιανουαρίου, ώρα 7.30 μ.μ.

***

    Η Παρέμβαση γιορτάζει την έλευση του 2019 με μία εκδήλωση αφιερωμένη στο «χρόνο», την ‘κινούμενη μορφή της ακίνητης αιωνιότητας’… Πρόσωπα της πόλης, λογοτέχνες και καλλιτέχνες, φίλοι και συνεργάτες του περιοδικού, θα διαβάσουν ποιήματα και πεζά με θέμα το χρόνο.  

     Διαβάζουν: Γιώργος Καραϊορδανίδης, Σπύρος Κιαρτζής, Τάσος Κόλλιας, Νίκος Κουρού, Μανώλης Κουτσονάνος, Αναστασία Μακρή, Ματίνα Πατσάκα, Στάθης Νατσιός, Βαγγέλης Ντάγκας, Αντώνης Παπαβασιλείου, Αγνή Παπακώστα, Αργύρης Παφίλης, Μιχάλης Πιτένης, Κατερίνα Τσιομπάνου, Β.Π.Καραγιάννης, Δήμητρα Καραγιάννη.

     Θα αναγνωστούν ποιήματα και κείμενα των: Τ. Λειβαδίτη, Κ. Δημουλά, Γ. Ρίτσου, Οδ. Ελύτη, Κ.Π.Καβάφη, Χ. Βλαβιανού, Τ. Πατρίκιου, Κ. Κύρου, Ν. Καρούζου, Μ. Θεοδωράκη, Μ. Γκανά, Χ. Γκιμπράν, T.S. Eliot, Α. Μπρετόν, Γ. Σαραντάρη, Πλάτωνα, Χάιντεγκερ κ.α.

     Επιλογή οπτικού υλικού προβολής: Νίκος Κουρού

     Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 12 Ιανουαρίου 2019, στο καφέ Μπλε Ελάφι, ώρα  7.30 μ.μ.

   Μετά το τέλος της εκδήλωσης η Παρέμβαση θα κόψει την Βασιλόπιτα του Νέου Έτους.

www.paremvasiculture.wordpress.com

Γ’ Συμπόσιο Λογοτεχνίας: Επίλογος

(από το τελευταίο τεύχος της Παρέμβασης)

της Δήμητρας Καραγιάννη

   Συμπόσιο. «Συν + πόσις». Ένα γεύμα συνδαιτημόνων. Μια συνάντηση. Μια γιορτή. Αυτά περιγράφουν στο μυαλό μου το Συμπόσιο λογοτεχνίας, που το ζήσαμε και το απολαύσαμε φέτος για τρίτη χρονιά, όπως απολαμβάνει κανείς ένα γλέντι μεταξύ παλιών και νέων φίλων. Το «Συμπόσιον» της αρχαιότητας, ένα είδος ανδρικής ψυχαγωγίας, όπου μετά το δείπνο οι άνδρες έπιναν μαζί, απήγγειλαν ποιήματα, συζητούσαν και έψαλλαν ύμνους στους Θεούς. Ένα τέτοιο σκηνικό, όπως αυτό που χρησιμοποίησε ο Πλάτωνας για το έργο του, είναι το ωραιότερο για να απλωθεί σ’ αυτό όλη η γοητεία της λογοτεχνίας. Αυτό συνέβη για τρεις ημέρες στην Κοζάνη, στο κτίριο της νέας βιβλιοθήκης, που η αρχιτεκτονική του καινοτομία ήρθε να στεγάσει τον πλούτο τεσσάρων αιώνων.

    39 εισηγητές, από τον τόπο και από πολλά σημεία της χώρας, σε ένα τριήμερο λογοτεχνικής πανδαισίας, άνοιξαν τα χαρτιά της ευαισθησίας τους για να μας κάνουν γνωστές τις σκέψεις και τις γνώσεις που κουβαλούν από την συνύπαρξη και την τριβή τους χρόνια τώρα με τη λογοτεχνία. Η μεταφρασμένη λογοτεχνία, κι ο τρόπος που εισβάλλει στη γλώσσα και την συνείδησή μας, ως μια μοιραία άγνωστη που γίνεται οικεία αγαπημένη. Η αμφιλεγόμενη δημιουργική γραφή, με όλα όσα είναι ή φέρνει μαζί της ως ζητούμενα κι ως αναζητήσεις στη λογοτεχνία του τώρα. Το αύριο της βιβλιοθήκης Κοζάνης, που έρχεται να γίνει σημείο αναφοράς κι ένας άξονας γύρω από τον οποίο θα περιστρέφεται η ιδιαιτερότητά μας. Η λογοτεχνική Κοζάνη του χθες και του σήμερα, που αποκαλύπτει πολλά για την πνευματική υπόσταση του τόπου και των ανθρώπων του.

    Ο Τίτος Πατρίκιος. Ο άνθρωπος, αντάξιος του μεγάλου ποιητή. Ευγενής, σεμνός, με μια έμφυτη καλοσύνη, παρακολουθώντας όλο το τριήμερο με προσοχή και σεβασμό, χωρίς να χάσει ούτε μία εισήγηση, όταν του ανέφερα πόσο σπάνιο είναι αυτό, μου είπε: «Μα, έμαθα πολλά που δεν ήξερα». Η ευαισθησία του άγγιξε τις ψυχές. Τα δε «Ρόδα αειθαλή» από τα χείλη του, στιγμή ανεξίτηλη.

      Δεν ήταν μόνο οι αναλύσεις, οι μελέτες, οι εισηγήσεις, που σε κέρδιζαν στο τριήμερο αυτό. Δεν ήταν μόνο οι παρουσιάσεις που γέμιζαν την αίθουσα με λέξεις και εικόνες. Ήταν οι κουβέντες, οι «ενώσεις», οι κοινές συνισταμένες που αναπτύχθηκαν εντός μας. Ήταν όλα όσα ειπώθηκαν πριν και μετά τις συνεδρίες. Αν «μόρφωση είναι αυτό που σου μένει όταν ξεχάσεις όλα όσα διδάχτηκες», τότε και η αξία αυτής της γιορτής, ήταν αυτό που σου έμενε βγαίνοντας από την αίθουσα, ξεχνώντας όλα όσα είχαν ειπωθεί. Ήταν ο γεμάτος νους. Ήταν η αίσθηση.

    Το Συμπόσιο λογοτεχνίας μετράει τρία χρόνια. Ξεκίνησε δειλά και ανοίχτηκε σε νέους δρόμους. Κι αγαπήθηκε. Ωραία και σπάνια. Και θα συνεχίσει. Γιατί υπάρχει λόγος. Στον απόηχο αυτού του ταξιδιού μέχρι εδώ, θα κρατήσω περισσότερο το αίσθημα πληρότητας που σου αφήνει κάθε τι που γίνεται αιτία να γνωρίσεις κάτι καινούριο, να υπάρξεις μαζί με άλλους σε κοινό χώρο και χρόνο και να τον μοιραστείς μαζί τους. Η συνάντηση αυτή δεν είχε –και δεν πρέπει να έχει- τον αυστηρό χαρακτήρα ενός τυπικού συνεδρίου. Ήταν αυτό που λέει η λέξη. Ένα «Συμπόσιο», το οποίο απολαύσαμε όσοι το ζήσαμε.   Το Συμπόσιο μεγαλώνει και  ανοίγεται. Θα ήταν ιδανικό εάν εξελισσόταν σε έναν λόγο για τον οποίο κάθε χρόνο ο λογοτεχνικός κόσμος θα περνάει από την Κοζάνη για ένα τριήμερο λογοτεχνίας, κι έτσι θα ζει και θα μαθαίνει παράλληλα τον τόπο, γνωρίζοντας την ιστορία, τον πολιτισμό του και την πλούσια πνευματική δημιουργία του με αναφορά στη Σχολή της Κοζάνης το 1745, τον χρυσό αιώνα των γραμμάτων της κατά την εποχή του Διαφωτισμού, την νεότερη και σύγχρονη πνευματική παραγωγή του.

    Να γράφεις σημαίνει να ξεχνάς. «Η λογοτεχνία είναι ο πιο ευχάριστος τρόπος να αγνοείς τη ζωή» κατά τον Πεσσόα. Αφεθήκαμε, λοιπόν, για τρεις μέρες στον υπαρκτό παράδεισο των λέξεων. Σε ένα πλούσιο λογοτεχνικό «γεύμα» υψηλών προδιαγραφών, με επιδόρπιο την ποίηση, που μας βρήκε μαζί με τον Τ. Πατρίκιο και μας πήρε μαζί της δια παντός.

Παρέμβαση 2019: Διαβάζουμε για το «χρόνο»…

Το περιοδικό Παρέμβαση γιορτάζει την έλευση του 2019 με μία εκδήλωση αφιερωμένη στο «χρόνο», την ‘κινούμενη μορφή της ακίνητης αιωνιότητας’… Πρόσωπα της πόλης, λογοτέχνες και καλλιτέχνες, φίλοι και συνεργάτες του περιοδικού, θα διαβάσουν ποιήματα και πεζά με θέμα το χρόνο.

Διαβάζουν: Γιώργος Καραϊορδανίδης, Σπύρος Κιαρτζής, Τάσος Κόλλιας, Νίκος Κουρού, Μανώλης Κουτσονάνος, Αναστασία Μακρή, Ματίνα Πατσάκα, Στάθης Νατσιός, Βαγγέλης Ντάγκας, Αντώνης Παπαβασιλείου, Αγνή Παπακώστα, Αργύρης Παφίλης, Μιχάλης Πιτένης, Κατερίνα Τσιομπάνου, Β.Π.Καραγιάννης, Δήμητρα Καραγιάννη. Συμμετέχει η Χορωδία του Συνδέσμου Γραμμάτων και Τεχνών.

Θα αναγνωστούν ποιήματα και κείμενα των: Τ. Λειβαδίτη, Κ. Δημουλά, Γ. Ρίτσου, Οδ. Ελύτη, Κ.Π.Καβάφη, Χ. Βλαβιανού, Τ. Πατρίκιου, Κ. Κύρου, Ν. Καρούζου, Μ. Θεοδωράκη, Μ. Γκανά, Χ. Γκιμπράν, T.S. Eliot, Α. Μπρετόν, Γ. Σαραντάρη, Πλάτωνα, Χάιντεγκερ κ.α.

Επιλογή οπτικού υλικού προβολής: Νίκος Κουρού

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 12 Ιανουαρίου 2019, στην αίθουσα του Λαογραφικού Μουσείου, ώρα 7.30 μ.μ.

Συνδιοργάνωση: Σύνδεσμος Γραμμάτων και Τεχνών Κοζάνης

Είσοδος ελεύθερη

www.paremvasiculture.wordpress.com