Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος της Παρέμβασης

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

1 Η. Κεφάλας 4 ποιήματα

3 Β. Π. Κ. Ενδόδημα κι αποικιακά

9  Χ. Λ.Μπόρχες 2 ποιήματα μτφρ Γ. Κεντρωτής

10 Μάκης Καραγιάννης Σπαράγματα

12 Αντ. Κάλφας Από εδώ …θεατρικό ποίημα

17 Γεωργία Τριανταφυλλίδου Βυσσινάδα

18 Π. Δημόπουλος 3 εύκολα κομμάτια για πιάνο

19 Μαρία Λάτσαρη 2 ποιήματα

20 Ελένη Σιγαλού  Του Ζερβού ξανά, πεζό

21 Σταύρος Σταμπόγλης 2 ποιήματα

22 Αντ. Παπαβασιλείου Περίπατος στην Κόζιανη

23 Επαμεινώνδας Κωνσταντακόπουλος ποίημα

24 Γ. Τεκίδης Εσύ τον ήλιο θα κοιτάς διήγημα

30 Ξανθίππη Ζαχοπούλου 2 ποιήματα

31 Δημ. Παπακωνσταντίνου 2 ποιήματα

32 Η Λογοτεχνία εδώ και τώρα…

33 Β. Π. Καραγιάννης Η παρέα του Τσιτσάνη…

37 Γ. Πανούσης 6 ποιήματα

39 Ελένη Ανδρίελου Το συρτάρι, πεζό

41 Χρύσα Βλάχου 2 ποιήματα

42 Πολύνα Μπανά 2 ποιήματα

43 Ν. Μυλόπουλος 5 ποιήματα

45 Γ. Φακορέλλης 2 ποιήματα

46 Σεβαστή Κωνσταντινίδου Απο ψηλά

47 Αλεξάνδρα Μυλωνά Ονειρο δύο εποχών

48 B. Kapil 7 ποιήματα μτφρ Αν. Κουστινούδη

51 Γ. Γάββαρης 2 ποιήματα

52 Αννα Μαμάτσιου Η αγωνία της φυγής…

59 Μ. Κ. Μώρος Τοπική ιστορία και μυθοπλασία

63 Μίμα Ε. Δουγαλή Ενωμένα ποίημα

64 Ελένη Σεμερτζίδου Σκέψεις βιβλιοθηκονόμου…

66 Πόλυ Μπλιάγκα Αναγνωστικές συνήθειες

68 Π. Καποδίστριας ποιήματα της Πανδημίας

70 Θ. Καλλιανιώτης  Περί χωρικών ύβρεων

80 Κώστας Πύρζας Μνήμης μονοπάτια…

98 4ον Συμπόσιον Λογοτεχνίας στην Κοζάνη

101 Π. Β. Πάσχος Επιστολή

102 Ευσταθία Δήμου για την Εορδαία γη

104 Αν. Κουστινούδη Πρακτικά 3ου συμποσίου

106 Α. Βασιλειάδου Αγριολούλουδα του Σνιάτσικου

107 Αντ. Κάλφας για τον Ηλία Κουτσούκο

108 Δήμητρα Καραγιάννη Ξεφυλλίζοντας…

110 Νέες κυκλοφορίες βιβλίων της Παρέμβασης

111 Οδός Βιβλίων – Πάροδος περιοδικών

Εξώφυλλο:  Σωτήρης Σιουτζιούκης (πάνω σε έργο του ζωγράφου Κώστα Ντιό)

Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ~ LITERATURE HERE AND NOW

Ένα πολιτιστικό project της ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ

για την «ΜΕΤΑΛΙΓΝΙΤΙΚΗ ΕΠΟΧΗ» και την «ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΟΥ 1821»

Το Project «Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ» – «LITERATURE HERE AND NOW» αποτελεί μία δράση για τα γράμματα και τον πολιτισμό, που πρόκειται να υλοποιηθεί από το λογοτεχνικό περιοδικό Παρέμβαση, και που στόχο έχει την διάδοση των γραμμάτων, την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας, αλλά και την πολιτιστική ανάπτυξη της περιφέρειας, στο πλαίσιο ενός οράματος που μετουσιώνει τη γνώση σε δύναμη, καθιστώντας τη λογοτεχνία, και τον πολιτισμό γενικότερα, βασικούς πυλώνες εξέλιξης της κοινωνίας και των ανθρώπων.

     Η δράση πρόκειται να ολοκληρωθεί μέσα στο 2020 και εστιάζει στις εξής θεματικές:

Α.   «ΙN MY END IS MY BEGINNING»Μια «αφήγηση» της Μετάβασης της Δυτικής Μακεδονίας στην Μεταλιγνιτική εποχή

Περιλαμβάνει:

Έκδοση με φωτογραφικό υλικό από τα Ορυχεία και την περιοχή, με αναφορά στην ιστορία της ΔΕΗ, λογοτεχνικά κείμενα γύρω από το θέμα της Μετάβασης σε μια νέα εποχή, συνεντεύξεις λιγνιτωρύχων και παράλληλη δημιουργία οπτικοακουστικού υλικού

Ημερίδα με τίτλο: ‘Μεταλιγνιτική: «Το τέλος της μικρής μας πόλης;»’’, στο πλαίσιο της οποίας θα γίνει παρουσίαση της παραπάνω έκδοσης

Β.     «1821 ΛΕΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΘΕΣ»Η επέτειος δύο αιώνων. Ενώνοντας το παρελθόν με το μέλλον

Περιλαμβάνει:

Έκδοση με θέμα: «Η Κοζάνη κατά την περίοδο του 1821», συμπεριλαμβανομένου αποσπάσματος από τα Ενθυμήματα Στρατιωτικά του Κασομούλη, καθώςκαι με ποιήματα λογίων της περιοχής για το 1821. Η έκδοση θα πλαισιώνεται από έργα ζωγραφικής

Ημερίδα με τίτλο: ‘’Η Κοζάνη το 1821’’, στο πλαίσιο της οποίας θα γίνει παρουσίαση της παραπάνω έκδοσης

     Στο project θα συμμετάσχουν άνθρωποι των γραμμάτων και του πολιτισμού, καθώς και φορείς, τοπικοί και πανελλαδικοί.

     Οι ημερομηνίες διεξαγωγής των εκδηλώσεων θα ανακοινωθούν το επόμενο διάστημα.

Υπεύθυνη δράσεων: Δήμητρα Καραγιάννη

Με την Αιγίδα και την Υποστήριξη

του Υπουργείου Πολιτισμού & Αθλητισμού

Κυκλοφόρησε το ανοιξιάτικο τεύχος της Παρέμβασης

     Μόλις κυκλοφόρησε το νέο τεύχος του λογοτεχνικού περιοδικού Παρέμβαση με πλούσια ύλη. Ποιήματα, πεζά, κριτικές, μεταφράσεις, παρουσιάσεις και σχόλια, συνθέτουν την ύλη του τεύχους της Άνοιξης 2020. Το εξώφυλλο του τεύχους επιμελήθηκε η Αννίτα Κουτσονάνου, αρχιτέκτονας. Τα περιεχόμενα είναι τα εξής:

1. Γ. Χουλιάρας ποίημα

2. Χλόη Κουτσουμπέλη ποίημα

3. Β.Π.Κ. Ενδόδημα κι αποικιακά…

12. Π. Β. Πάσχος 2 ποιήματα

13. Κ. Θ. Ριζάκης 6 ποιήματα

15. Αναστασία Γκίτση ποίημα

16. Georg Trakl  2 ποιήματα μτφρ. Γ. Κεντρωτής

17. Aλμπέρ Καμύ Από την Πανούκλα επλγ. Αν. Βατάλη

20. Μ. Καραγιάννης Η εύφορη λύπη του Μ. Γκανά

22. Συνέντευξη Γ. Χουλιάρα ποιητού

26. Ελένη Κοφτερού 2 ποιήματα

27. Σίμος Οφλίδης  Ομίχλη έρπουσα διήγημα

31. Γ. Ιωαννίδης Αντίλαλος ποίημα

31. Κατερίνα Σημηντήρα 4 ποιήματα

35. Νίκος Παπάνας δύο ποιήματα

36. Max  Dauthendey  2 ποιήματα μτφ. Π. Ζώγου

37. Γ. Δελιόπουλος 2 ποιήματα

38. William Carlos Williams μτφρ. Μ.  Συμεωνίδου

40. Ανδρμχ. Βασιλειάδου Βγαίνει ψωμί με το γράψιμο;

42. Αρχοντούλα Διαβάτη 2 μικρά πεζά

43. Γεωργία Βεληβασάκη Το χιόνι θ’ ανθίσει μετά

47. Μιχάλης Μάσκας Το στοίχημα μτφρ. Ν. Κατσαλίδας

52. Αντ. Παπαβασιλείου αφήγηση καλοκαιρινή

54. Δημ. Κονιδάρης 2 ποιήματα

55. Κ. Κρεμμύδας Αύριο έχεις πολύ καιρό διήγημα

57. Δημ.  Κανελλόπουλος Ο μύλος του Τζίμη διήγημα

66. Γ. Χ. Θεοχάρης Αρνητικά προς εμφάνιση αφήγηση

70. Σωτήρης Σαράκης ποίημα

71.  Ε. Παπαθανασίου- Σωτ. Ραπτόπουλος  Το χωριό Ράτσι,

            η Αγάπη δηλ. Γρεβενών

80. Δημ. Παπακωνσταντίνου 2 ποιήματα

81. Αστέρης Μαυρουδής  Για τη Μαρίνα Τσβετάγιεβα

86. Μελίτα Τόκα Καραχάλιου Περιχαρακωμένος

87. Δημ. Γ. Παπαστεργίου 4 ποιήματα

89. Παγκόσμια ημέρα ποίησης 2020  επιμ. Δήμητρας Β. Καραγιάννη

            ποιήματα 26 δημιουργών

99. Νίκη Ωττα Πανσέληνος μ’ αστέρια ποίημα

100. Σοφία Τριανταφυλλίδου 3  ποιήματα

101. Φ. Μπαλαμώτη  για Ευάγγελο Αυδίκο

104. Αννα Κουστινούδη για τον Βαγ. Τασιόπουλο

106. Συμεών Σταμπουλού για Νατάσα Ζαχαροπούλου

109. Εκδηλώσεις της «Π»

111.  Οδός Βιβλίων – Πάροδος περιοδικών

112. Οι αλησμο – νημένοι…(Β.Π.Κ)

https://paremvasiculture.wordpress.com/

paremvasiculture@yahoo.com

Σκέψεις στην εποχή της καραντίνας, λίγο πριν το σφύριγμα λήξης! (της Δώρας Μήλιου)

Τελικά ένας εγκλεισμός ελέω πανδημίας ήταν η αφορμή για να καταλάβει ο καθένας την αξία της ζωής. Και ξαφνικά, ο άνθρωπος απέκτησε αισθήματα…. και έπαψε να λειτουργεί ρομποτικά με απόλυτη ακρίβεια…βιασύνη. Και ξαφνικά η ανθρώπινη παρουσία -έστω και στα επιτρεπόμενα 2 μέτρα – του προκαλεί ένα ευχάριστο ξάφνιασμα και ένα αυθόρμητο, αισιόδοξο « καλημέρα» και ένα ζεστό όλο συναίσθημα «καληνύχτα», ενώ κάποτε του προκαλούσε αυτόματη μεταβολή βλέμματος και μια ανεπαίσθητη στροφή της κεφαλής και μια συμπεριφορά του τύπου «α ! εδώ είσαι δεν σε πρόσεξα». Πόσο μου κόστιζε η επιλεκτική αλαλία της πόλης….ήταν κάτι που τόσο λησμονούσα από την παιδική και εφηβική ηλικία μου στην βοΐακή επαρχία. Που η έλλειψη χαιρετισμού ειδικά σε κάποιον μεγαλύτερης ηλικίας προκαλούσε το σχολιασμό και την επίπληξη!!!  Και να που η φάουσα μοναξιά έκανε πιο ανθρώπινο τον άνθρωπο και επαναπροσδιόρισε την έννοια γειτονιά και πλησίον….Και να που τελικά ο άνθρωπος μπορεί να αλλάξει ακόμη και αν χρειάζονταν να ‘ρθουν τα πάνω κάτω, και η γη να ξεκινήσει αντίστροφη τροχιά…. αλλά για πόσο; Ελπίζω, εύχομαι και ότι δεν θα διαρκέσει όσο η υποχρεωτικά ορισθείσα καραντίνα…

Η δική σου πατρίδα (της Ελένης Βουδούρη)

Το θαύμα της ζωής σε γέννησε.

Η μοίρα όρισε το δρόμο σου.

Μόνη, ανυπεράσπιστη, αδύναμη ψυχή

ακολούθησες και επιβιβάστηκες

στο βιαστικό τρένο της ζωής.

Δε σε ρώτησαν:

“Ποιος θέλεις να είναι ο σταθμός σου;”

Δεν είχες επιλογές.

 Μόνο μια φωνή σού  φώναζε:

“Κρατήσου από τη χειρολαβή μην πέσεις”.

 Υπάκουσες.

Όταν κατέβηκες στο σταθμό είχε κρύο

 κι όλα ήταν κρυμμένα κάτω

από ένα λευκό πέπλο χιονιού.

“Τι όμορφα που είναι εδώ!” είπες.

Διάβηκαν γοργά τα χρόνια.

Παιδάκι πια κρυφοκοίταξες για λίγο

 κάτω από το πέπλο που λαμπύριζε

 και κάτι σε τρόμαξε, αλλά

 με την παιδική αθωότητα το προσπέρασες.

Αγκάλιασες  όποιον σου άπλωσε το χέρι και

έζησες  στιγμές, μέρες, χρόνια στον τόπο αυτό.

Μεγαλώνοντας αισθάνθηκες

το μικρόκοσμό του να σε πνίγει,

να στραγγαλίζει τα όνειρά σου.

Δραπέτευσες, ταξίδεψες μακριά.

Είχες πια τη δύναμη να ορίζεις

το ταξίδι και τους σταθμούς σου.

Πέταξες σ’ άλλους ουρανούς,

κυνήγησες με πείσμα τα όνειρα  

μα η καρδιά σου έμεινε πίσω.

Ο πρώτος σταθμός σε σημάδεψε.

 Έγινε η δική σου πατρίδα,

αφετηρία  και παρηγοριά.

Η ήρεμη εικόνα της σε γαληνεύει,

ενώ στο άκουσμα της δυστυχίας της

λυγίζεις και πληγώνεσαι βαθιά.

ΥΓ. Αφιερωμένο στην πατρίδα μου την Κοζάνη

     που δοκιμάζεται από τον κορωναϊό

Ασκήσεις επί χάρτου κι επί άρτου Τω καιρώ εκείνω 430 π.Χ., β’ έτος Πελοποννησιακού πολέμου (του Β.Π.Καραγιάννη)

Δημοσιεύτηκε στο site της Εταιρείας Συγγραφέων

(http://www.authors.gr/posts/view/karagewrgiou/home)

“…η νόσος εισήγαγε προσέτι και άλλας χειροτέρας μορφάς ανομίας εις την πόλιν. Διότι πολλοί, οι οποίοι προηγουμένως απέκρυπταν την επίδοσίν των εις αθεμίτους ηδονάς, παρεδίδοντο ήδη εις αυτάς χωρίς καμμίαν επιφύλαξιν, καθόσον έβλεπαν πόσον αιφνίδια ήτο η μετάπτωσις, αφ’ ενός μεν των πλουσίων, οι οποίοι εξαίφνης απέθνησκαν, αφ’ ετέρου δε των τέως εντελώς απόρων, οι οποίοι εις μίαν στιγμήν υπεισήρχοντο εις τας περιουσίας εκείνων. Ως εκ τούτου, απεφάσιζαν να χαρούν την ζωήν των όσον ημπορούσαν ταχύτερον, επιδιδόμενοι εις τας απολαύσεις, διότι εθεώρουν και την ζωήν και τον πλούτον εξ ίσου εφήμερα…” (Θουκυδίδης μτφρ. Ελ. Βενιζέλος).

Τω καιρώ τω άλλω, 1995 Μαϊου 13, αγίας Γλυκερίας, Κοζάνη του σεισμικού διαταραγμού όταν 6,6 έγραψε το κοντέρ. Ταράχτηκαν τα πάντα. Εορτή της Σκηνοπηγίας στις ανοιχτωσιές ξεκινούσε κι οι άνθρωποι της υπαίθρου Λευκοπηγής, μόλις υποχώρησε ο πρώτος ψυχικός διατρανταγμός[u1]  και τα ρίχτερ έγραψαν 5 μπροστά, έκοψαν τα χαλινάρια (ήγουν «απόλκαν τον άλτσο») κάθε αυτοσυγκράτησης. Ο,τι προλάβουμε στο ΤΩΡΑ ως εκ τούτου TORA TORA είπαν ένδον και έκδον οι άνθρωποι της κοινότητας. Αφέθηκαν, χύθηκαν όπως χύνεται το γάλα που δε μαζεύεται πλέον, στις νταβέρνες, τα καφέ κάτω από τον πλάτανο, δίπλα από τον μορμυρίζοντα λάκκο γλυκού νερού και σουβλάκια, μπιφτέκια, μπριζόλες, πατάτες, σαλάτες, μπύρες άσωτες, ρετσίνες, τσίπουρα, ούζα άμετρα, αναψυκτικά για τα γυναικόδερμα όντα τα μικρά μετά μεγάλων, τέθηκαν επί ημερήσιας νυχτερινής τραπέζης. Ετρωγαν, έπιναν στο τώρα για το τώρα και μόνον. Πανηγύρι μεν ομού κι ο φόβος να το έχει στρώσει μια πέτσα υποσημείωση σ’ όλα τα σώματα. «Οίστρος ζωής» ο φόβος του σεισμού. Σχολνούσαν μεσάνυχτα με το λάλημα του γκιώνη αυτόν που άκουγα λίαν μικρός, καλοκαίρι του ‘65 – ‘66 να γκιωνίζει σιωπητήριο, ενώ από το καφενείο της αριστερής όχθης  ακουγόταν το πώς ένας… «κήπος έμπαινε στη θάλασσα». Τι ήταν αυτό, πως ήταν δυνατόν, τι ήταν και τι δεν ήταν θάλασσα, εν τέλει.

Τω καιρώ τω τώρα ήγουν μιαν «Ανοιξη πικρή και μαραζιάρικη…», «Ο καθείς και τα όπλα του» τα λιανοντούφεκά του δηλαδή, στη μικρή οικιακή του Κιβωτό εγκλωβισμένος, ότι είπεν  Κύριος: «εγώ δε ιδού επάγω τον κορωνοπιόν επί την γην…» κι αλίμονο στους αφύλαχτους, απείθαρχους, ατίθασους. Διάβασμα, μουσική, γράψιμο (τι;), ταινίες, διαδίκτυο, τηλέφωνα, τηλεόραση, ραδιόφωνο («Δος μου το ρίγος το παλιό δίχως καμώματα») σκέψεις, περισκέψεις, διασκέψεις, ασφυξία, ηρεμία, νεύρα, αδιέξοδα ονειροπόληση ναι, γιατί όχι, αχ κανονικό και βαχ ακανόνιστο, λέξεις, λέξεις λόγια δηλ. τρίψεις, προστρίψεις, συνθλίψεις σωμάτων κ.λπ.

Αρα:

Ανακατεύω αδιάβαστα βιβλία
Όπως χαρτιά της τράπουλας
«20 χρόνια παίζοντας αντί χαρτιά βιβλία»
Τι λέω, βάλε 2 φορές και μια σχεδόν ακόμη
Όλα ζητούν αν όχι  μιαν εφ’ όλης
άφεση στο κορμί τους
τουλάχιστον ένα άγγιγμα, ένα βλέμμα μιαν ανάσα.
Μια λέξη τρυφερότητας
κόντρα στις λέξεις της αιωνιότητας…

ΡΗΜΑΤΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ (της Ελένης Αλεξίου)

Λατρέψαμε την αντοχή των παλαιών πραγμάτων κι

όποια ρωγμή είχε το σπίτι μας την είπαμε στολίδι.

Βάλαμε ρούχα περσινά, βρήκαμε κάτι άγνωστο

να του αφοσιωθούμε. Ακούσαμε τη ρυθμική συνομιλία

των ρολογιών, φυτέψαμε φασόλια στο βαμβάκι,

μυρίσαμε την άνοιξη ως την κοιλιά. Χρονομετρήσαμε

τα σώματα των γυναικών και την πανσέληνο.

Αγαπήσαμε το καθαρό σεντόνι, το φρέσκο ψωμί,

τα δουλεμένα χέρια, τις αυλές. Κι ήταν τόσα πολλά όσα

δεν είχαμε να κάνουμε, ώστε αγγίξαμε το ιδεατό.

Θυμηθήκαμε όνειρα, υποσχέσεις

το πήραμε απόφαση: θα γίνουμε

αυτό που μας αξίζει.

Κοιμηθήκαμε άρρωστοι.

Ξυπνήσαμε υγιείς.

ΖΗΝ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΩΣ (της Αρχοντούλας Διαβάτη)

Τόσος πόνος, τόση οδύνη στο παγκόσμιο ηλεκτρονικό χωριό-  φωτογραφίες,  ρεπορτάζ άρθρα και  τοξικότητα , νεκροί, φέρετρα, και ο λοιμός  που μοιάζει μ’ ένα αθώο μπρόκολο, σαρώνει τον πλανήτη,  αποκτώντας πρόσωπο και φωνή στις γελοιογραφίες, στα σατιρικά μιμίδια , είναι αυτός που μας έκανε επιτέλους  κοινότητα.

 Η χλωροκίνη, οι προβληματισμοί για την πολτική ευθύνη, η κινδυνολογία, η συνωμοσιολογία, η εξαίρεση και η κανονικοποίηση, η εργαλειακή χρήση της  επιδημίας , οι παρίες της κοινωνίας, η αφύπνιση και ο φόβος, το καθημερινό τελετουργικό Το αόρατο νήμα του φόβου που μας δένει  στο κοινό μας πεπρωμένο . Ύπνος δύσκολος και ανορεξία της ύπαρξης. Κοιτάς από το παράθυρο , δεν περνάει κανείς.  Η φύση ερήμην μας πρασινίζει θαλερή.  Μια παρόρμηση, να κρυφτείς απ’όλα, να μην ξέρεις, να μην ενημερώνεσαι ούτε για το   πώς απολυμαίνονται τα φρούτα, τα λαχανικά  και οι συσκευασίες- πρώτα η βεβαίωση Νο2 για τη μετάβαση στο σουπερμάρκετ και σε εξουθενώνει. Και η βολική ψηφιοποίηση  της ζωής σε εξουθενώνει κι αυτή. Θέλεις πίσω τον κόσμο σου ,χρώματα, μυρωδιές, γέλια και φιλιά. Μόνο να βρεις καταφύγιο σε ένα βιβλίο , στο παράλληλο σύμπαν  του να  κρυφτείς, αναζητώντας  συντροφικότητα κι ανθρώπινη συγκίνηση. Μέχρι αύριο.

ΝΙΩΘΩ (της Βιβής Πατσιλιά)

Δεν είναι λίγες οι στιγμές που μέσα σε μια μέρα νιώθουμε, αισθανόμαστε, μοιραζόμαστε συναισθήματα, συμμεριζόμαστε ιδέες και απόψεις, κατανοούμε, συμφωνούμε ή απορρίπτουμε.
Το διάβασμα της σκέψης του εαυτού μας αρχικά και ύστερα των άλλων γίνεται εντονότερο, όταν οι άνθρωποι που ζουν κάτω από την ίδια στέγη, προσπαθούν να επικοινωνήσουν, να συνδιαλεχθούν, να ακουστούν ή να σιωπήσουν. Τότε, οι σκέψεις άλλοτε δίνουν το παρόν με δυνατή φωνή και άλλοτε σιωπούν και μας κατατρώγουν.Τα συναισθήματα μας επηρεάζουν θετικά ή αρνητικά και σηματοδοτούν τη μέρα μας και τη ζωή μας.
Είναι γεγονός ότι σκεφτόμαστε χιλιάδες πράγματα μέσα σε μια μέρα, οι σκέψεις μας με τον επίσημο μανδύα τους ή όχι, τρέχουν ανάκατες πέρα δώθε.
Ακούγονται παιδικές φωνές:
“Eγώ θέλω να παίξω με τους φίλους μου, αισθάνομαι ότι μου λείπουν”.
“Εγώ θέλω να βγω μία βόλτα, να πάρω καθαρό αέρα, πνίγομαι εδώ μέσα”.
“Εγώ θέλω να δω του παππού και τη γιαγιά, πάνε μέρες που δεν τους έχω δει”.
Φιγούρες πότε δύο πότε τρεις, κινούνται στον ίδιο χώρο πάνω κάτω, αριστερά δεξιά, στο πρόσωπό τους χαραγμένα πάντα ανάμεικτα συναισθήματα. Συναισθήματα, τα οποία βομβαρδίζουν τη στιγμή, την ώρα, τη μέρα. Νιώθω ότι τα συναισθήματα είναι σαν τα σύννεφα, άλλοτε τρέχουν γρήγορα περνούν και φεύγουν, άλλοτε κάθονται εκεί ακίνητα και μας παρατηρούν, μέχρι να εκτονωθούν και να γίνουν πράξεις.
Η συναισθηματική μας κατάσταση ενισχύεται όταν ακούγονται μέσα στον ίδιο χώρο πολλές φωνές, πολλές ιδέες, πολλά θέλω. Προσπαθούμε όλοι, ο καθένας φορώντας το προσωπείο των δικών του συναισθημάτων, να καταλάβουμε, να συναισθανθούμε και να μοιραστούμε. Οι φωνές πολλές, οι καλές διαθέσεις λιγότερες.
Δεν υπάρχει περίσσεια ενεργητικότητα, δε νιώθεις παραγωγικός, έχεις παραμελήσει την εμφάνισή σου, έχεις αποτραβηχτεί από τους στόχους σου, έχουν ματαιωθεί οι προσδοκίες σου, αλλά είσαι εκεί περιμένεις μία ηλιαχτίδα φωτός να μπει από τη χαραμάδα, μια καινούρια μέρα να ξημερώσει, ένας νέος ήλιος να ανατείλει. Περιμένεις εκεί με νέα συναισθήματα και καινούρια θέλω.
Δεν ξέρω, αν με αυτά που γράφω στο χαρτί, βοηθώ τον εαυτό μου να εκφράσει τα καταπιεσμένα συναισθήματα, που έχω ξεθάψει από το χρονοντούλαπο της ημέρας ή εκφράζω απλώς σκέψεις.
Άλλοτε, βιώνεις ευχάριστα ένα γεγονός που συμβαίνει μέσα στη μέρα και άλλοτε ένα επόμενο γεγονός αντιβαίνει του προηγούμενου και αισθάνεσαι δυσάρεστα.
Εκείνο που παρατηρεί κανείς όταν ευχάριστα και δυσάρεστα συναισθήματα εναλλάσσονται ή έρχονται και παρέρχονται, είναι κάτω από ποιες συνθήκες γίνεται εφικτό να παρέμβουμε στον τρόπο με τον οποίο αντιδρούμε συναισθηματικά.
Ας πάρουμε ένα λεπτό και ας κοιτάξουμε ο καθένας μέσα μας και αναλογιζόμενοι πώς νιώθουμε τώρα, τούτη τη στιγμή, σήμερα και γιατί.
Ίσως είναι ο καλύτερος τρόπος να ξεκινήσει μία ενδοεπικοινωνία με τον εσώτερο εαυτό μας, ίσως είναι η βαθύτερη πίστη ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Πάμε να νιώσουμε και να αισθανθούμε.

Σελίδα από προσωπικό ημερολόγιο

Σπίτι στο νερό (της Γεωργίας Κολοβελώνη)

Τα βράδια, που η πόλη κοιμάται, κάθομαι στη βεράντα και περιμένω. Όταν όλα ησυχάζουν, το σπίτι ζωντανεύει από τον λήθαργο και υψώνεται. Τρίζουν οι ρίζες του, καθώς αποκολλώνται από το χώμα, τραμπαλίζεται ρυθμικά μέχρι να βρει την ισορροπία του και αρχίζει να αιωρείται, σέρνοντας πίσω του άπειρες καφετιές ίνες που κυματίζουν στον νυχτερινό ουρανό. Η διαδρομή είναι γνώριμη, με μικρές παραλλαγές. Συνήθως καταλήγω σε μια από τις αγαπημένες πόλεις του Βορρά. Το σπίτι προσγειώνεται στα νερά της. Χειμώνας, τα πόδια βουλιάζουν στο χιόνι, οι ανάσες αχνίζουν, τα χείλη μας μωβ από την παγωνιά, ένας σταυρός φωτίζει απόκοσμα τα πρόσωπά μας, απομεινάρι μιας άλλης ζωής, ξεχασμένης, που ίσως υπήρξε μόνο στα όνειρα. Κάποτε αλλάζω διαδρομή κι έρχομαι στη μεγάλη πόλη. Μονάχα για να σε δω να υπάρχεις στο τοπίο. Γιατί η θέση σου είναι στην Αθήνα, πρίγκιπα. Και γιατί σ’ αγαπώ περισσότερο απ’ όλα τα κτίσματα και αν δε σε γνώριζα θα ΄ταν όλα εφήμερα. Φεύγοντας, περνάμε πάντα από τη θάλασσα. Πλέουμε για λίγο τα σκοτεινά νερά της. Το σπίτι αρχίζει να ανεβαίνει τον δρόμο της επιστροφής. Οι καφετιές ρίζες, όμοιες με ουρά κομήτη, αφήνουν πίσω τους ένα υγρό αποτύπωμα, καθώς εκατοντάδες απειροελάχιστα μόρια νερού εγκλωβισμένα πάνω τους στραφταλίζουν στο σκοτάδι. Είμαι ακουμπισμένη στην κουπαστή της βεράντας. Ανοίγω τα χέρια,νιώθω στο πρόσωπο τις ριπές του κρύου αέρα, λίγο ακόμη και θα πετάξω. Ίσως γι’ αυτό, σκέφτομαι, όλες οι πόλεις μου έχουν νερό. Θα είναι μια ωραία αγκαλιά, αν κάποτε θελήσω να πηδήξω.

*η θέση σου είναι στην Αθήνα, πρίγκιπα

*γιατί σ’ αγαπώ περισσότερο απ’ όλα τα κτίσματα και αν δε σε γνώριζα θα ΄ταν όλα εφήμερα

Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου, Ωδές στον πρίγκιπα