Παρουσίαση του βιβλίου της Simba Narducci – Βαϊνά  «Αγαπώ το φως»

    Το τελευταίο βιβλίο της με τίτλο «Αγαπώ το φως» πρόκειται να παρουσιάσει η Simba Narducci – Βαϊνά, την Τετάρτη 27 Οκτωβρίου, ώρα 6.30 μ.μ., στο Λαογραφικό μουσείο Κοζάνης. Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι: Δημήτρης Παπακωνσταντίνου, Φιλόλογος- Ποιητής, Δήμητρα Καραγιάννη, Φιλόλογος-Συγγραφέας- Εκδότρια. Την εκδήλωση θα συντονίσει ο Μιχάλης Πιτένης, Συγγραφέας.

Στην εκδήλωση θα τηρηθούν όλα τα μέτρα προστασία κατά του covid 19. Θα επιτραπεί είσοδος στον χώρο μόνο με πιστοποιητικό εμβολιασμού ή rapid test.

Η Simba Narducci – Βαϊνά, μια ποιήτρια της ιταλικής συναίσθησης, ανοίγεται στις ήρεμες λίμνες της δημιουργίας της. Μακριά από τον τόπο και τον χρόνο της έμπνευσης, αφήνεται σε μια αναπόληση λυρική και λιτή. Τα ποιήματά της έχουν μια μουσική που ακούγεται αισθαντικά στην ελληνική τους μετάφραση κι ακόμα αισθαντικότερα στην ιταλική τους ανάγνωση. Χαμηλότονες μουσικές διαπερνούν τις λέξεις, υπάρχουν κάτω από τις σειρές, ανιχνεύονται στις στροφές, στις ποιητικές στίξεις της. Πενήντα οκτώ ποιήματα στην ιταλική, μεταφρασμένα και στην ελληνική, συνθέτουν αυτή την ποιητική συλλογή που ρίχνει φως στη νοσταλγία των λέξεων και των εικόνων. Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Παρέμβαση.

***

Η Simba Narducci-Βαϊνά γεννήθηκε στην Φλωρεντία στις 8 Απριλίου 1938. Μεγάλωσε και σπούδασε ξένες γλώσσες στην Μπολόνια. Παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Βαϊνά, Κτηνίατρο, και από το 1965 ζει στην Κοζάνη. Απέκτησε δυο κόρες και τρεις εγγονές. Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές: «Πινελιές αγάπης και νοσταλγίας» (2011) και «Τα λουλούδια που αγαπήσαμε» (2014), στις Εκδόσεις Παρέμβαση.

Τα ποιήματα  “Ύπνος” και “Σε μια φίλη” από την Β΄ ποιητική συλλογή βραβεύτηκαν στην Φλωρεντία σε διεθνή διαγωνισμό που διοργάνωσε ο πολιτιστικός οργανισμός ACSI (Associazone Centri Sportivi Italiani). Το ποίημα “Ύπνος” συμπεριλήφθηκε σε έκδοση του οργανισμού ACSI, με τίτλο Ανθολογία Σύγχρονων Ιταλών Ποιητών.

«Η ποίηση αποτελεί ένα ισχυρό αμυντικό όπλο που ενδυναμώνει την εσωτερική μας αυτοκυριαρχία στην προσπάθεια να επιβληθούμε στο “έξω”»

Συνέντευξη του Αλέξη Λεβεντέρη για το βιβλίο «Άγνωστο Τι»

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Παρέμβαση η πρώτη ποιητική συλλογή του Αλέξη Λεβεντέρη με τίτλο: «Άγνωστο Τι». Πρόκειται για μια πρωτότυπη ποιητική συλλογή γραμμένη από έναν μουσικό. Εκφράζει τη σύγχρονη οπτική του δημιουργού της, ο οποίος έρχεται να μας μιλήσει για το σήμερα εκφράζοντας βαθύτερες σκέψεις και έντονες συναισθηματικές καταστάσεις.

                                                               ***

Ο Αλέξης Λεβεντέρης είναι μουσικός και γεννήθηκε στην Αθήνα το 1972. Συνθέτει, παίζει μπάσο, κιθάρα, τραγουδάει, γράφει στίχους, ενορχηστρώνει και διδάσκει στο Ωδείο Τέχνης Γ. Β. Φακανάς. Έχει κυκλοφορήσει 8 στούντιο άλμπουμ σε ποικίλα μουσικά είδη (rock, συμφωνική μουσική, soundtrack, μουσική δωματίου, έργα για κλασική κιθάρα).Οι σπουδές του περιλαμβάνουν: πτυχίο κλασικής κιθάρας, κλασικών θεωρητικών και αντίστιξης με τον Απόλλωνα Κουσκουμβεκάκη (Ωδείο Ορφέας), τιμητικό πτυχίο σπουδών στο ηλεκτρικό μπάσο και στα σύγχρονα θεωρητικά με τον Γιώργο Φακανά (Ωδείο Τέχνης). Είναι απόφοιτος του Μεταφραστικού Τμήματος του Βρετανικού Συμβουλίου και απόφοιτος του Τμήματος Μετάφρασης & Διερμηνείας του Ε.Ε.Ο.

Η ποίηση θεωρείται ένας τρόπος να περιγράψει κανείς αυτό το «Άγνωστο Τι» που υπάρχει μέσα του. Τι θέλατε να εξωτερικεύσετε εσείς, κ. Λεβεντέρη, γράφοντας ποίηση;

     Η ποίηση είναι ένας τρόπος να περιγράφουμε το «Άγνωστο Τι» μέσα μας, και παράλληλα να γλυκαίνουμε -ερμηνεύοντας με μια προσωπική χροιά- το ακόμα πιο «Άγνωστο Τι» έξω. Το μέσα μας -αδιάρρηκτα συνδεδεμένο και επηρεασμένο αναπόφευκτα από το έξω- έχει μια τάση να απογοητεύεται, να λοξοδρομεί, να χάνεται σε δρόμους δύσβατους. Η ανάγνωση της ποίησης και κατ’ επέκταση η γραφή, μοιάζουν ως ένα ισχυρό αμυντικό όπλο το οποίο ενδυναμώνει την εσωτερική μας αρμονία και αυτοκυριαρχία, στην προσπάθεια να επικρατήσουμε και να επιβληθούμε στο «έξω». Η δική μου ανάγκη λοιπόν ήταν αυτή ακριβώς, να βρω ένα τρόπο να τιθασεύω το έξω και να το παρατηρώ υπό ένα πρίσμα που να με βολεύει και να με γοητεύει, ώστε να διατηρώ όσο πιο ήρεμο το μέσα, σε μια αδιάκοπη αναζήτηση ισορροπίας και εξέλιξης.

Ποια ήτανε τα στοιχεία εκείνα από τα οποία αντλήσατε την έμπνευσή σας;

     Διαχρονικά, υπάρχουν ζητήματα που μου ασκούν έλξη. Η έννοια του χρόνου, του γήρατος, του θανάτου, η αδυναμία του ανθρώπινου νου να εκμεταλλευτεί τις δυνατότητές του, οι αντιθέσεις, ο κόσμος των ονείρων, το νόημα της ζωής, η αξία και ερμηνεία των νοημάτων γενικότερα. Αυτά -λόγω του αστείρευτου όγκου τους- αποτελούν μια σταθερά, μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης, πλούσιας σε ερεθίσματα και εικόνες, τα οποία δανείζεται η καθημερινή μου σκέψη και τα ντύνει σε ποίηση.

Όντας μουσικός, αντιμετωπίζετε ως σωστή την τακτική ποιήματα να μελοποιούνται; Βρίσκετε πετυχημένες τις μελοποιήσεις έργων σπουδαίων ποιητών; Ή θα έπρεπε να συντάσσονται στιχουργήματα απλώς για να γίνουν τραγούδια;

      Έχουν υπάρξει αρκετές ευχάριστες εκπλήξεις στον τομέα αυτό. Τα «13 τραγούδια» σε ποίηση Καρυωτάκη, μελοποιημένα από τη Λένα Πλάτωνος και ερμηνευμένα από τη Σαββίνα Γιαννάτου, αποτελούν ένα έξοχο τέτοιο παράδειγμα. Όπου υπάρχει μεράκι, γνώση, έμπνευση, αγάπη και έρευνα σε βάθος για το ποιητικό έργο -με παράλληλη σωστή χρήση των μουσικών «εργαλείων»- τότε σαφέστατα μπορεί να προκύψει αξιοπρεπής ή και αξιοθαύμαστη μελοποίηση, η οποία ενδεχομένως να αναδεικνύει ακόμα περισσότερο την ποίηση, αλλά να κινείται και ανεξάρτητα ως αυτόνομο μουσικό έργο.

Θα ντύνατε μουσικά κάποια από τα ποιήματά σας;

     Κατά κάποιο τρόπο ήδη το έκανα επιλέγοντας τον αντίστροφο δρόμο. Το «Άγνωστο Τι» προέκυψε από τον πρωτογενή σκελετό ενός άλμπουμ που ετοίμαζα με ελληνικό στίχο, το οποίο τελικά δεν ηχογράφησα. Η τωρινή τους μορφή ως ποιήματα, απαιτεί αρκετό πειραματισμό ώστε να μετατραπούν σε τραγούδια, κι όλο αυτό – αν και άκρως ενδιαφέρουσα διαδικασία- στην παρούσα φάση δεν είναι στα άμεσα σχέδιά μου.

Στο μέλλον θα σας βλέπατε πιο πολύ ως ποιητή παρά ως μουσικό;

      Ποιητής μουσικής και μουσικός ποίησης θα ήταν το ιδανικό! Κοιτάξτε, μουσικός θα προσπαθήσω να παραμείνω, αφού δεν είναι επάγγελμα μα οξυγόνο. Ο δρόμος όμως για να δω τον εαυτό μου ως ποιητή είναι μακρύς. Πολλά τα χιλιόμετρα να καλύψω μέχρι να ανακαλύψω τα μυστικά και τις τεχνικές της συγκεκριμένης τέχνης. Η κάθε τέχνη -πέρα από το ταλέντο- απαιτεί πλάνο, κόπο και χρόνο για να κατακτηθεί. Έχω ηχογραφήσει 8 προσωπικά μουσικά άλμπουμ την τελευταία 20ετία, παίζω επαγγελματικά τα τελευταία σχεδόν 30 χρόνια, είμαι καθηγητής μουσικής εδώ και 15 χρόνια. Με μόλις ένα «Άγνωστο Τι» όμως θα ήταν παράλογο να νιώθω ποιητής, μολονότι έχω εξαιρετικά θετική διάθεση και διαίσθηση για την ποίηση, άφθονη όρεξη να διαβάσω, να μελετήσω, να βελτιώσω τεχνοτροπίες και στην πορεία να καταφέρω να δώσω ένα προσωπικό στίγμα. Η ποίηση αναπτύσσεται εσωτερικά πλέον, εμπλουτίζεται καθημερινά και ολοένα ανθίζει παράλληλα με τη μουσική. Δεν μπορώ όμως να υποσχεθώ ότι οπωσδήποτε θα έχω πράγματα να εκφράζω μέσω της ποίησης σε σταθερή βάση, μια που το μέλλον έχει ακριβώς αυτή τη μαγεία, του «Άγνωστου (Τι)» που πάντα επιφυλάσσει εκπλήξεις. Μακάρι να συνεχίσω, διότι γράφοντας και κυρίως εκδίδοντας την ποίηση (να ευχαριστήσω εδώ την κα. Δήμητρα Καραγιάννη των «Εκδόσεων Παρέμβαση» για την ευκαιρία που μου έδωσε), διαπιστώνω ότι απεγκλωβίζεται ένα ψυχικό φορτίο το οποίο αρχικά δείχνει ασύμβατο με τους ρυθμούς της καθημερινότητας, ερχόμενο σε συχνή κόντρα με αυτούς. Κι όμως, το έχω ανάγκη αυτό να συμβεί, αφού η αντίθεση, η σύγκρουση, η έκρηξη, η διάσπαση, αποτελούν βασικά στοιχεία και χαρακτηριστικά της φύσης και της ίδιας της συμπαντικής λειτουργίας.    

Η μουσική λέγεται πως είναι μία διεθνής γλώσσα∙ το ίδιο πιστεύετε πως συμβαίνει και με την ποίηση;

     Από τη στιγμή που οι μεταφράσεις των ποιημάτων μεταφέρουν επαρκώς τις διαλέκτους, ιδιωματισμούς, λεξιπλασίες, παράδοξα γλωσσικά νοήματα -με σεβασμό στον ψυχικό κόσμο και προσωπικό όραμα του δημιουργού- τότε ναι, η ποίηση είναι διεθνής γλώσσα. Και θα ήταν παράλογο να υποστηρίξω το αντίθετο, ειδικά ως πολίτης μιας χώρας που -σε κλίμακα δυσανάλογη ως προς τον πληθυσμό της- είναι διάσημη (και) για τα ποιητικά της επιτεύγματα, ιδίως χάρη στα ιερά τέρατα του παρελθόντος. Διότι για να είναι τόσο αναγνωρίσιμοι και ξακουστοί ανά την υφήλιο οι Καβάφης, Ελύτης, Σεφέρης, Ρίτσος και τόσοι άλλοι, προφανώς έκαναν εξαιρετική δουλειά και οι μεταφραστές, οι οποίοι συνετέλεσαν σημαντικά στην εξάπλωση της μαγείας, του μοναδικού πνεύματος και του  πολιτισμικού πλούτου που εμπεριέχεται στην ποιητική γραφή. Και αφού αυτό έγινε κατορθωτό από τη δική μας πολύ ιδιαίτερη γλώσσα προς άλλες, τότε σίγουρα μιλάμε για μια γλώσσα διεθνή, «δύσκολη» και απαιτητική, αλλά εφάμιλλη και ισάξια της μουσικής.

Συνέντευξη στη Φιλιώ Μπτούρη

«Αισιοδοξώ η «Καμπή» να προβληματίσει γονείς και νέους ως βιβλίο της παιδικής/εφηβικής λογοτεχνίας» – «Την ποίηση συνήθως διακατέχει μία άρτια για τον ποιητή υποκειμενικότητα»

Συνέντευξη του Μάνου Δραγώγια για το βιβλίο «Καμπή-Σύννεφα στην εφηβεία»

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Παρέμβαση το πρώτο βιβλίο του Μάνου Δραγώγια με τίτλο: «Καμπή – Σύννεφα στην εφηβεία». Πρόκειται για μια ποιητική συλλογή που φέρνει στο προσκήνιο την πιο αμφιλεγόμενη περίοδο στη ζωή του ανθρώπου, την εφηβεία, φιλτραρισμένη μέσα από τα βιώματα του συγγραφέα της. Σκέψεις, μελαγχολικές ενίοτε, για τη ζωή, το θάνατο, τον έρωτα καταγράφονται μέσα από τους στίχους της, ενώ εξάρεται και η δύναμη της νιότης. Πολλά από τα ποιήματα της συλλογής  είναι μεταφρασμένα και στα αγγλικά.

                                                                     ***    

«Καμπή – Σύννεφα στην εφηβεία», η πρώτη σας ποιητική συλλογή, κ. Δραγώγια, γράφτηκε κατά τα χρόνια της δική σας εφηβείας· τι σας βοήθησε τότε να εξωτερικεύσετε η συγγραφή;

     Καταρχήν, προφανώς υπήρχε η κλίση προς την εξωτερίκευση των συναισθημάτων μέσω της γραφής, που νομίζω φαίνεται ξεκάθαρα σε όλες τις σελίδες της «Καμπής». Κυρίως, όμως, πιστεύω πως είναι ο ιδιαίτερος εκείνος τρόπος που βίωνα την περίοδο αυτή της εφηβείας σε ένα γενικότερο πλαίσιο νεανικής παρορμητικότητας που με διέκρινε το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και η οποία, αλήθεια είναι, δεν τα πήγαινε καθόλου καλά με τους όποιους φραγμούς και όρια προσπαθούσε το σύστημα και οι άνθρωποι μεταξύ άλλων να μου επιβάλλουν. Το σημαντικότερο και το πιο δύσκολο, για εμένα τουλάχιστον, όταν διαβάζω οτιδήποτεπροέρχεται από το παρελθόν, είναι να προσπαθήσω πρώτα να φανταστώ με τον πιο ρεαλιστικό τρόπο το περιβάλλον και τις υπάρχουσες συνθήκες της εποχής γενικότερα,  που- τρόπον τινά- μεταφέρει ο εκάστοτε συγγραφέας/ποιητής· χωρίς φυσικά να σημαίνει ότι συμφωνώ. Η «Καμπή» αφουγκράζεται διάφορες απόψεις από τον τρόπο που βίωσα εγώ τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο της ζωής μου και κάτω από συνθήκες που βίωνα εγώ στην προσωπική μου ζωή γεγονότα και καταστάσεις. Κάποιοι μπορεί να τις ενστερνίζονται, κάποιοι άλλοι, ίσως όχι.

Έχοντας τώρα το πλεονέκτημα της απόστασης του χρόνου και όντας ενήλικας, θα αλλάζατε κάποια πράγματα;

       Αν το ερώτημα αφορά τις σκέψεις που αποτύπωσα στο χαρτί σχεδόν τριάντα χρόνια πριν, δεν θα άλλαζα απολύτως τίποτα! Θα εξομολογηθώ, όμως, κάτι. Η ζωή μου, όπως και όλων των ανθρώπων, είχε ανά διαστήματα αρκετές διακυμάνσεις και συνεχίζει να έχει, γιατί πολύ απλά έτσι είναι η ζωή μας. Τα ποιήματα της ηλικίας αυτής ανέκαθεν υπήρχαν σε περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη μου με σκοπό κάποια στιγμή να δημοσιευτούν και να τα μοιραστώ με το ευρύτερο κοινό. Από την άλλη μεριά, αν η ερώτηση αφορά το αν θα άλλαζα κάτι από αυτά που έχω ζήσει σε εκείνη τη μοναδική και ανεπανάληπτη ηλικία, θα πω και πάλι όχι! Μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις πως η ζωή μας δεν είναι τίποτε παραπάνω από το αποτέλεσμα των επιλογών μας, που αν προσθέσεις και λίγη τύχη, εφόσον πιστεύεις φυσικά σε αυτή, καταλήγεις σε ένα ενήλικο διαπίστευμα. Όχι, τίποτε δε θα άλλαζα, όλα γίνονται για κάποιο λόγο και περνώντας τα χρόνια το συνειδητοποιείς.

Η συλλογή είναι χωρισμένη σε δύο ενότητες, «Καμπή-24 αγαπημένα ποιήματα» και «Σύννεφα στην εφηβεία -321 αληθινοί στίχοι»· τι θέλουν να προσδώσουν οι χαρακτηρισμοί «αγαπημένα» και «αληθινοί»;

    Η σημασία τους είναι τόσο «απλή». Τονίζουν αυτό που θέλουν να προσδιορίσουν και τίποτα παραπάνω, εννοώ συντακτικά και κυριολεκτικά. Τα «αγαπημένα ποιήματα» συνδέονται με φάσεις που ολοκληρώνουν κύκλους συναισθημάτων που αγάπησα, ενώ οι «αληθινοί στίχοι»  φανερώνουν τη δυναμική της ψυχικής φόρτισης της στιγμής σε πραγματικό χρόνο και υπό πραγματικές συνθήκες.

Υπήρχε τότε κάποιο ποιητικό πρότυπο που σας έδωσε ώθηση στο να γράψετε; Σήμερα, υπάρχει κάποιος ποιητής που σας εμπνέει;

     Όχι, ιδιαίτερο ποιητικό πρότυπο δεν υπήρχε και δεν υπάρχει και τώρα- μουσικά όμως-και καλλιτεχνικά ποιητικά πρότυπα (στίχοι/lyrics) -πολλά! Διάβαζα διάφορα εκείνη την εποχή, αλλά όχι πολύ ποίηση. Πιο πολύ, οφείλω να ομολογήσω πως αρεσκόμουν στο να διαβάζω  A.Clarke και ιστορίες επιστημονικής φαντασίας, αλλά γενικότερα ήμουν οπαδός της μελέτης. Σήμερα μου αρέσουν πολλοί Έλληνες ποιητές και πεζογράφοι, και επειδή ακριβώς είναι όλοι τους αξιόλογοι, δεν θα ήθελα να ονοματίσω κάποιον χωριστά. Δε μπορώ να πω πως κάποιος με εμπνέει ιδιαίτερα, συνήθως επιστρέφω στα ίδια και τα ίδια και αυτό δε μου αρέσει και τόσο. Κοντά στην ενηλικίωση μου, είχα εντρυφήσει αρκετά στην ψυχανάλυση/ατομική-συμπλεγματική και την ψυχολογία γενικότερα και μελετούσα αρκετά συχνά τους Έλληνες και Κινέζους φιλοσόφους (Πλάτωνας, Ηράκλειτος, Λάο – Τσε, Κομφούκιος) κ.τ.λ. Αυτοί νομίζω με κέρδισαν από παιδί. Τελικά σπούδασα Ιστορία και Αρχαιολογία στη Φιλοσοφική Σχολή των Ιωαννίνων, κοντά έπεσα…

     Αυτό που πρέπει να τονίσω και έχει άμεση σχέση με την «Καμπή» είναι η αγάπη μου για τη μουσική. Ειδικά για τη ροκ μουσική. Τότε ήταν που γνώριζα το είδος αυτό και συμμετείχα ως έφηβος/νέος σε διάφορα τοπικά σχήματα ως «τραγουδοποιός» με τα οποία κάναμε αξιόλογες μπορώ να πω για την εποχή εμφανίσεις στην πόλη και την περιφέρεια του δήμου της Κοζάνης. Η μουσική υπήρξε το κίνητρο και η αγάπη για τους στίχους και την ποίηση γενικότερα. Επηρεάστηκα αρκετά από τη μουσική των 90ς και όλα όσα πρέσβευε εκείνη την εποχή θέλοντας να το ζήσω και ο ίδιος στα άκρα ως νέος/έφηβος. Ας μην ξεχνάμε πως η δεκαετία των 90ς κατέχει την πρωτιά σε πολλούς τομείς της ανθρώπινης ύπαρξης οι οποίοι με τη σειρά τους διαμόρφωσαν τον ρου της μετέπειτα ιστορικής εξέλιξης. Αυτή η αίσθηση της ελευθερίας και ανεμελιάς που μου χάριζε- και μου χαρίζει – η μουσική δεν κατάφερα να τη βρω πουθενά αλλού. Πιστεύω πως η σχέση της με τον άνθρωπο είναι μια δυναμική σχέση και τον χαρακτηρίζει απόλυτα.

Θεωρείτε οι νέοι διαβάζουν σήμερα;  Η παιδική-εφηβική λογοτεχνία έχει αξιόλογα δείγματα να δώσει ή είναι ένας τομέας της λογοτεχνίας που υστερεί;

     Σήμερα δυστυχώς τα παιδιά δε διαβάζουν όσο θα έπρεπε. Αυτό το πιστεύω και ως απλός παρατηρητής αλλά και ως πατέρας τριών παιδιών, και νομίζω πως η μεγαλύτερη μερίδα του κακού ανήκει στην τεχνολογία και τον τρόπο που οι γονείς και τα παιδιά διαχειριζόμαστε. Γίνεται πολύς λόγος γι’ αυτό και δε θα ήθελα να συνεχίσω επί του θέματος, οι ειδικοί ας βοηθήσουν με τις γνώσεις τους και τις έρευνες. Αυτό που βλέπω και με λυπεί αφάνταστα είναι ότι το έντυπο βιβλίο τείνει να εκλείψει και μαζί με αυτό πολλά άλλα πράγματα επίσης. Αυτή η εξέλιξη πιστεύω πως θα επιφέρει τραγικές συνέπειες που έχουν ήδη αρχίσει δειλά δειλά να φαίνονται. Όσον αφορά την παιδική/εφηβική λογοτεχνία, πιστεύω πως ναι υπάρχουν αξιόλογα δείγματα που αντιπροσωπεύουν λογοτεχνικά επάξια αυτό το είδος. Πρόσφατα, τον Αύγουστο του 2021 προστέθηκε και η «Καμπή – σύννεφα στην εφηβεία», του Μάνου Δραγώγια από τις Εκδόσεις Παρέμβαση. Αισιοδοξώ οι εντυπώσεις της μικρής αυτής πρωτότυπης εφηβικής/νεανικής συλλογής να είναι θετικές. Να διαβαστεί και να προβληματίσει γονείς και νέους, εξάλλου αυτός είναι και ο στόχος της.

Σκέφτεστε να δώσετε και συνέχεια σ’ αυτή την πρώτη σας συγγραφική απόπειρα;

     Η αλήθεια είναι πως δε γράφω ποίηση τα τελευταία χρόνια, τουλάχιστον δε γράφω τόσο ώστε να γίνει σύντομα μια καλή δουλειά, ίσως όταν ωριμάσει το υλικό και είναι σε όγκο κατάλληλο- όπως η Καμπή- να γίνει κάτι. Ποτέ δεν ξέρεις, την ποίηση συνήθως την διακατέχει μια άρτιαγια τον ποιητή υποκειμενικότητα και επίσης είναι  αποτέλεσμα ψυχικής κατάστασης το οποίο  αποτυπώνεται σε ανύποπτο χρόνο. Δε μπορώ να καθίσω και να πω στον εαυτό μου γράψε ποίημα τώρα…δε μου βγαίνει….θέλω το χρόνο μου. Αυτό το οποίο κάνω συχνά τα τελευταία δύο έτη είναι η συγγραφή ενός αστικού μυθιστορήματος, η ιδέα του οποίου γεννήθηκε σε μια φάση παρατεταμένης καραντίνας, σε μια χρονική στιγμή που είχαμε νοσήσει οικογενειακώς από τον Covid 19 το χειμώνα του 2020. Η πλοκή είναι ενδιαφέρουσα και αρκετά επίκαιρη, μένει να δούμε σε ποια μονοπάτια θα με οδηγήσει το τιμόνι της φαντασίας!

Συνέντευξη στη Φιλιώ Μπτούρη

                                                              ***

Ο Μάνος Δραγώγιας γεννήθηκε το 1977 στη Κοζάνη, όπου ζει και εργάζεται μέχρι σήμερα, έχοντας καταγωγή εκ πατρός από τη Λευκοπηγή Κοζάνης και εκ μητρός από τη Λυγερή Κοζάνης. Είναι απόφοιτος του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Το 2019 διορίστηκε στο Δήμο Μαντουδίου– Λίμνης – Αγίας Άννας στην Βορειοανατολική Εύβοια, ενώ στο παρελθόν και για σχεδόν είκοσι χρόνια εργαζόταν ως ελεύθερος επαγγελματίας. Είναι παντρεμένος με την Κωνσταντίνα Χαλάστρα και πατέρας τριών παιδιών, της Παναγιώτας, του Δημήτρη και του Ιάσονα.

«Η συγγραφή, όπως και κάθε έκφανση της δημιουργίας, νομίζω ότι αποτελεί κατά βάση ένα μυστήριο»

Συνέντευξη του Γιώργου Π. Κωνσταντινίδη για το βιβλίο «Η ισορροπία του λευκού»

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Παρέμβαση το πρώτο βιβλίο του Γιώργου Π. Κωνσταντινίδη με τίτλο: «Η ισορροπία του λευκού». Πρόκειται για μία συλλογή διηγημάτων, που το έναυσμα της σύνθεσή τους δόθηκε από φωτογραφίες, που κάτι είχαν να «πουν» στο συγγραφέα και αυτός με τη σειρά του θέλησε να το γνωστοποιήσει στο κοινό. Σκέψεις, συναισθήματα, ιστορίες ξεδιπλώνονται δίπλα από τις εντυπωσιακές φωτογραφίες των φωτογράφων, θυμίζοντας μας σκέψεις ή καταστάσεις που έχουμε βιώσει και οι ίδιοι.

Οι φωτογραφίες είναι των: Γρηγόρη Δάλλη, Γρηγόρη Καλαμπούκα και Χρήστου Λαμπριανίδη.

                                                              ***

Ο Γιώργος Π. Κωνσταντινίδης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κοζάνη. Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στη Θεσσαλονίκη. Τα τελευταία χρόνια διατηρεί επιχείρηση εστίασης. Η συλλογή διηγημάτων «Η ισορροπία του λευκού» είναι το πρώτο του βιβλίο.

«Η ισορροπία του λευκού» είναι ο τίτλος της συλλογής διηγημάτων σας, κ. Κωνσταντινίδη· τι σας οδήγησε να επιλέξετε αυτόν τον τίτλο;

Πρόκειται για τεχνικό όρο της φωτογραφίας. Πριν ξεκινήσουν την αποτύπωση οι επαγγελματίες ή οι καλλιτέχνες έχουν την παράξενη συνήθεια να φωτογραφίζουν μια λευκή κόλλα χαρτί. Σύμφωνα με αυτή τη, φαινομενικά άσκοπη, λήψη θα ρυθμιστούν μετά, κατά την επεξεργασία, τα χρώματα ώστε να μην επηρεαστούν από τις συνθήκες φωτισμού και να είναι πιο κοντά στα φυσικά. Θα ρυθμιστεί, δηλαδή, η ισορροπία του λευκού. Οπότε ο τίτλος μπορεί να θυμίζει το κοινό λευκό πεδίο του χαρτιού πάνω στο οποίο ξεδιπλώνονται ισότιμα, ελπίζω, η τέχνη της απεικόνισης και εκείνη της εξιστόρησης. Ή ότι το λευκό τελικά επιβάλλεται στα πράγματα. Ή ότι ακόμα και το λευκό χρειάζεται να είναι μετρημένο. Ή, τέλος, ότι όταν το λευκό είναι το όντως λευκό, όλα τα χρώματα μπαίνουν στη θέση τους.

Οι φωτογραφίες αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης των διηγημάτων σας. Μπορεί να σας εμπνεύσει οτιδήποτε ενυπάρχει στο χώρο ή διακρίνατε κάτι ξεχωριστό σ’ αυτές τις φωτογραφίες και θέλατε να δώσετε συνέχεια;

Δεν ελέγχεις το ποιόν ερωτεύεσαι, πολύ περισσότερο δεν μπορείς να το εξηγήσεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι σε τρώει να εκφράσεις κάπως τον έρωτά σου.
Έτσι και με την έμπνευση, δεν μπορεί να προσεγγιστεί με λογικά κριτήρια η όλη διαδικασία κινητοποίησης των ψυχικών δυνάμεων εξαιτίας ενός ερεθίσματος. Με άλλα λόγια, δεν μπορούμε να ψηλαφήσουμε τις δυνάμεις που αναπτύσσονται στο πεδίο της ψυχής, όταν εισέρχεται σε αυτό ένα κάποιο υπόθεμα. Μπορούμε μόνο να τις υποθέσουμε από την κίνηση που προκαλούν, συγκεκριμένα την συγκίνηση.

Τι σημαίνει για σας η συγγραφή;

Μαγευτική διαδρομή σε ένα εντελώς άγνωστο μέρος και με όχι και τόσο σίγουρο προορισμό. Η συγγραφή, όπως και κάθε έκφανση της δημιουργίας, νομίζω ότι αποτελεί κατά βάση ένα μυστήριο. Η μετοχή σ’ αυτό το μυστήριο αρδεύει από κοιτάσματα χαράς ή έστω βαθιάς ευχαρίστησης την λίγο ή πολύ απαιτητική καθημερινότητα, αποκαλύπτοντας ταυτόχρονα αξιοθέατα μέχρι τότε αθέατα.

Κατά το παρελθόν υπήρξαν ιστορικά «λογοτεχνικά καφενεία», όπως ο «Μαύρος Γάτος», που αποτελούσαν κομμάτι της δημιουργίας και της διάδοσης ενός λογοτεχνικού έργου. Σήμερα, πιστεύετε, υπάρχουν καφέ που να μπορούν να έχουν και πολιτιστικό αντίκρισμα;

Ο «Μαύρος Γάτος» θα έκανε καλή παρέα με το «Μπλε Ελάφι», νομίζω. Ή, έστω, θα παιχνίδιζαν για λίγο στον ήλιο μαζί.

Σκέφτεστε να δώσετε και συνέχεια σε αυτό το συγγραφικό ξεκίνημα;

Υπάρχει ήδη έτοιμο το «Μπλε Ελάφι», ένα παραμύθι που απευθύνεται στα μικρά παιδιά που κρύβουν μέσα τους τα μεγάλα. Πιο συγκεκριμένα, είναι η ιστορία της δημιουργίας του ομώνυμου καφέ-μπαρ που διατηρώ, υφασμένη με την κόκκινη κλωστή του μύθου. Από την άλλη, υπάρχουν ακόμη πολλές φωτογραφίες εκεί έξω…

Συνέντευξη στη Φιλιώ Μπτούρη

Ολοκληρώθηκε με επιτυχία το 5ο Συμπόσιο Λογοτεχνίας του περιοδικού Παρέμβαση

     Με επιτυχία ολοκληρώθηκε το 5ο Συμπόσιο Λογοτεχνίας που διοργανώθηκε από το Λογοτεχνικό Περιοδικό «Παρέμβαση», σε συνεργασία με τον Δήμο Κοζάνης και την ΠΕΔ Δυτικής Μακεδονίας, ενώ τέθηκε υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού & Αθλητισμού.

 Το Συμπόσιο πραγματοποιήθηκε κατά το διήμερο 10 & 11 Σεπτεμβρίου και έλαβε χώρα στον αύλειο χώρο του Μουσείου Σύγχρονης Τοπικής Ιστορίας «Νίκος Καλογερόπουλος». Συμμετείχαν η Εταιρεία Συγγραφέων, η Εταιρία Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης, το Πανεπιστήμιο Δ. Μακεδονίας, ο ΟΑΠΝ του Δήμου Κοζάνης, η Κοβεντάρειος Δημοτική Βιβλιοθήκη, ο Σύνδεσμος Γραμμάτων και Τεχνών Κοζάνης και ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Κοζάνης.

     Στη διοργάνωση πήραν μέρος πολλοί και αξιόλογοι ομιλητές. Προσκεκλημένοι ήταν ο συγγραφέας, δημοσιογράφος και μελετητής, Παντελής Μπουκάλας και ο λογοτέχνης, συγγραφέας & πρώην Πρόεδρος της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης, Ηλίας Κουτσούκος, οι οποίοι έλαβαν ως τιμητικό δώρο μία προσωπογραφία φιλοτεχνημένη από τον ζωγράφο Κώστα Ντιό.

    Η θεματολογία του Συμποσίου ήταν ιδιαίτερα πλούσια: Η λογοτεχνία κατά την Επανάσταση, σπουδαίοι Φιλέλληνες λογοτέχνες, το Δημοτικό Τραγούδι, ευρύτερες λογοτεχνικές προσεγγίσεις, παρουσιάσεις σύγχρονων λογοτεχνών, αλλά και ενδιαφέρουσες αναγνώσεις.

5ο Συμπόσιο Λογοτεχνίας

Κοζάνη, 10 & 11 Σεπτεμβρίου 2021

     Το Λογοτεχνικό Περιοδικό «Παρέμβαση», σε συνδιοργάνωση με τον Δήμο Κοζάνης και την ΠΕΔ Δυτικής Μακεδονίας, διοργανώνει κατά το διήμερο 10 & 11 Σεπτεμβρίου 2021 το 5ο Συμπόσιο Λογοτεχνίας.  

     Στο Συμπόσιο συμμετέχουν η Εταιρεία Συγγραφέων, η Εταιρία Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης, το Πανεπιστήμιο Δ. Μακεδονίας, ο ΟΑΠΝ του Δήμου Κοζάνης, η Κοβεντάρειος Δημοτική Βιβλιοθήκη, ο Σύνδεσμος Γραμμάτων και Τεχνών Κοζάνης, ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Κοζάνης.

     Στη διοργάνωση θα λάβουν μέρος πολλοί και αξιόλογοι ομιλητές. Προσκεκλημένοι είναι ο συγγραφέας, δημοσιογράφος και μελετητής, Παντελής Μπουκάλας και ο λογοτέχνης, συγγραφέας και Πρόεδρος της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης, Ηλίας Κουτσούκος.

Η θεματολογία του Συμποσίου είναι η εξής:

  • 1821 – Λογοτεχνία και Επανάσταση
  • Φιλέλληνες Λογοτέχνες
  • Δημοτικό Τραγούδι
  • Μακεδόνες Λογοτέχνες
  • Ευρύτερες λογοτεχνικές προσεγγίσεις
  • Αναγνώσεις

      Το Συμπόσιο Λογοτεχνίας θα πραγματοποιηθεί στον προαύλιο χώρο του Μουσείου Σύγχρονης Τοπικής Ιστορίας, στην οδό Αλεξίου Καραλίβανου 23, τηρώντας όλα τα απαραίτητα μέτρα, σύμφωνα με τις οδηγίες του Υπουργείου Υγείας (σε περίπτωση κακοκαιρίας, θα γίνει στο Κοβεντάρειο).

Υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού & Αθλητισμού

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΡΓΑΣΙΩΝ

Παρασκευή 10 Σεπτεμβρίου 2021

Μέρος  Α΄

Συντονιστής:  Βασίλης  Π. Καραγιάννης

17.00  Άννα Μαμάτσιου, Φιλόλογος – Μεταπτυχιακή φοιτήτρια βυζαντινολογίας στο τμήμα φιλολογίας ΑΠΘ: «Ξενιτεμένου μου πουλί κι παραπονιμένο – Το δημοτικό τραγούδι της ξενιτιάς από και προς την Κοζάνη»

17.15 Δημήτρης Καμαριάδης, Πρώην προϊστάμενος δημοσίων σχέσεων ενεργειακού κέντρου Δυτ. Μακεδονίας της ΔΕΗ Α.Ε.: «Ο Κατσαντώνης, ένα χωριό, η Μικρασία και η Κοζάνη»

17.30  Β. Π. Καραγιάννης, Εκδότης Περιοδικού Παρέμβαση-Συγγραφέας: «Εκείνος ο Απρίλης του Χίλια ’967 μ.Χ.»

17.45 Θεοδώρα Λειψιστινού, Φιλόλογος – Συγγραφέας: «Η συνεισφορά της Σιάτιστας στην πνευματική και πολιτική αφύπνιση του Ελληνισμού»

Διάλειμμα

Μέρος Β´

Συντονιστής: Αντώνης Κάλφας

18.30 Μιχάλης Πιτένης, Συγγραφέας: «Ο “Δούρειος Ίππος” της Μητιώς» (αναφορά στο έργο της Μητιώς Σακελλαρίου)

18.45  Ξανθίππη Ζαχοπούλου, Εκπαιδευτικός – ποιήτρια: «Σατωμπριάν: “Θ’ αποθάνω Έλλην” – Η κρυμμένη Ελλάδα του Γάλλου ρομαντικού λογοτέχνη και φιλέλληνα»

19.00   «Στο εργαστήρι του συγγραφέα»:

Μια —εικονογραφημένη— συζήτηση του Αντώνη Κάλφα με τον Βασίλη Παπά (Chiaroscuro, Κίχλη 2018): «Η ποιητική της εδεσσαϊκής μικροϊστορίας ως παράδειγμα αισθητικής πολιτικής στον 21ο αιώνα»

19.30  Γιώργος Δελιόπουλος, Ποιητής – Φιλόλογος: «Οι περιοδικές περιπέτειες του Κώστα Θ. Ριζάκη»

19.45 Σωτήρης Ραπτόπουλος, Αρχαιολόγος: «Το θεμελιώδες ερώτημα του ’21, όπως διατυπώθηκε στο έργο του Γιάννη Σκαρίμπα “To 1821 και η αλήθεια”»

Λήξη πρώτης ημέρας Συμποσίου

Σάββατο  11 Σεπτεμβρίου 2021

            Μέρος  Γ´

Συντονιστής: Δημήτρης Καμαριάδης

10.30 Αναστάσιος Μπέλλος, Συνταξιούχος Διευθυντής Δημ. σχολείου – Συγγραφέας – Ιδρυτικό Μέλος του Συνδέσμου Γραμμάτων & Τεχνών: «Ανάλεκτα του Συνδέσμου Γραμμάτων & Τεχνών Π.Ε. Κοζάνης»

10.45   Αναστάσιος Χαρέλας, Φιλόλογος: «Τα καπάκια (Βαρνακιώτης, Καραϊσκάκης, Ανδρούτσος) του Κωστή Παπαγιώργη»

11.00   Κυριακή Μαυροφυλλίδου, Φιλόλογος, Υποψ. διδάκτωρ στην Ποντιακή Μορφολογία του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας: «Λογοτεχνία και κινηματογράφος: η συνομιλία δύο τεχνών. Το παράδειγμα του Γεώργιου Βιζυηνού και του Λάκη Παπαστάθη»

11.15  Αντώνης Παπαβασιλείου, Συγγραφέας- Εκδότης «Χρονικών Δυτικής Μακεδονίας»: «Παράδοξα όπλα: Τυπογράφοι και εφημερίδες στον Αγώνα»

Διάλειμμα

 Συντονιστής: Δήμητρα Καραγιάννη

12.00  Αγνή Παπακώστα,  Δρ. Φιλολογίας  – Συγγραφέας: «Λογοτεχνικές διασταυρώσεις με αφορμή ένα παλτό: Εκδοχές της πρόσληψης του έργου του Αλ. Παπαδιαμάντη σε δύο διηγήματα του Μ. Καραγάτση και του Β. Π. Καραγιάννη»

12.15 Ελένη Γερούση, Εκπαιδευτικός – Δρ Φιλοσοφίας: «Η συμβολή των Φιλελλήνων στον Αγώνα της Ανεξαρτησίας. Η περίπτωση του Percy Shelley»

12.30Ειρήνη Ιωαννίδου, Ποιήτρια: «Ο Λόρδος Βύρων στην Ελλάδα»

12.45 «Στο εργαστήρι του συγγραφέα»:

Aντώνης Κάλφας συζητά με τον ίλαρχο Ηλία Κουτσούκο (Μάθημα ανατομίας, Μελάνι 2020) για την τέχνη του διηγήματος στην εποχή της κρίσης: «Τριάντα ανατρεπτικά διηγήματα νεοελληνικής αυτογνωσίας».

Μέρος  Δ´

Συντονιστής: Μάκης Καραγιάννης

17.00  «Στο εργαστήρι του συγγραφέα»:

«Επί Χλόης»: Μια συζήτηση της Άννας Κουστινούδη με την αισθαντική ποιήτρια Χλόη Κουτσουμπέλη, εφ’ όλης της ποιητικής της ύλης.

17.30 Παναγιώτης Δημόπουλος, Μουσικός: «Μελοποιώντας από τα «Άνθη του Κακού”» (Μπωντλαίρ)

17.45 Άννα Ελευθεριάδου, Φιλόλογος – Γιώργος Δελιόπουλος, Ποιητής –Φιλόλογος, Μαθητές/ -τριες του 3ου ΓΕΛ Κοζάνης: «Όνειρα ψυχών: Tο μαθητικό περιοδικό του 3ου ΓΕΛ Κοζάνης»

Διάλειμμα

Μέρος  Ε´

Συντονιστής: Βασίλης Π. Καραγιάννης

18.45 Μάκης Καραγιάννης, πεζογράφος – κριτικός: «1821: Η πένα και το καριοφίλι. Η αιώνια διελκυστίνδα για τη διαμόρφωση της εθνικής ταυτότητας»

19.00 «Στο εργαστήρι του συγγραφέα»:

Μια συζήτηση του Αντώνη Κάλφα με τον μελετηρό και σεβαστικό Παντελή Μπουκάλα (Το μάγουλο της Παναγίας, ΄Αγρα 2021) για την επανάσταση του 1821, τον Γεώργιο Καραϊσκάκη και την τέχνη της αυτοβιογραφίας: «Βαριά ιστορία» και βιωμένος, πολύτροπος λόγος. 

19.30 Παντελής Μπουκάλας, «Το δημοτικό τραγούδι διακόσια χρόνια μετά την επανάσταση»

 19.45 Μάριος – Κυπαρίσσης Μώρος, Υποψήφιος Διδάκτωρ Νεοελληνικής Φιλολογίας ΑΠΘ: «Δημοτικού επανεπίσκεψις: ο κριτικός αναγνώστης Παντελής Μπουκάλας»

20.00 Λογοτεχνικό Αναλόγιο με τον Νίκο Κουρού (Ηθοποιό – Σκηνοθέτη), την Aνθή Λιάκου (Ηθοποιό – Σκηνοθέτιδα) και την Άρτεμη Νέστορα (Θεατρολόγο).

Λήξη Συμποσίου



Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος της Παρέμβασης με αφιέρωμα στον Έρωτα

Μόλις κυκλοφόρησε το νέο τεύχος του Περιοδικού Λόγου & Τέχνης Παρέμβαση, το οποίο περιλαμβάνει αφιέρωμα στον Έρωτα. Τα περιεχόμενα είναι τα εξής:

1. Κυριάκος Χαραλαμπίδης Ερως ποίημα

2. Γιάννης Καραχάλιος ad referendum ποίημα

3. Β. Π. Κ. Ενδόδημα κι αποικιακά…

10. Δήμητρα Καραγιάννη γράφουμε για τον έρωτα

12.Θανάσης Μαρκόπουλος 2 ποιήματα

13. Rainer Maria Rilke ποιήματα μτφρ. Γ. Κεντρωτής

14. Γ. Κεντρωτής  Δύο τερτσίνες

16. Μάνος Στεφανίδης ποιήματα και πεζά

21. Ηλίας Κεφάλας 13 ερωτικά χαϊκού

22. Αντ. Κάλφας Ποίημα

24. Αγγελική Σιδηρά 4 ποιήματα

27. Έλζε Λάσκερ-Σύλερ ποίημα μτφρ. Π. Ζώγου

29. Κ. Ριζάκης ο γυμνισμός εν λόγω ποίημα

30. Σαίξπηρ σονέτο 133 μτφρ. Α. Παπαβασιλείου

31. Ν. Παπανάς Η περούκα του Ρακίνα ποίημα

32. Π. Δημόπουλος Ελληνικά ερωτικά τραγούδια

34. Αλεξάνδρα Μπακονίκα 2 ποιήματα

35. Χλόη Κουτσουμπέλη Το κουκλόσπιτο ποίημα

36. Ελένη Κοφτερού Προδοσία πεζό

37. Π. Σταθόγιαννης Ερωτικό πεζό

40. Χριστίνα Καραντώνη ποίημα

41. Γ. Μύαρης  Στους ανέμους κι ο έρωτας

42. Λίνα Φυτιλή 2 ποιήματα

43. Διαμαντής Αξιώτης Κόκκινο και πικρό πεζό

47. Ε. Παπαδοπουλου Ο έρωτας στα βουνά κ.λπ

50. Ειρήνη Ιωαννίδου 2 πεζοποιήματα

51. Ευτυχία- Αλεξάνδρα Λουκίδου ποίημα

52. Στέργιος Τσακίρης Θραύσματα ονείρων

53. Θ. Καλλιανιώτης Οχείες κι έρωτες…

56. Φανή Γ. Μπαλαμώτη Οι λέξεις του έρωτα

57. Αννα Μαμάτσιου Καθρέπτης βυζαντινών…

61. Αναστασία Γκίτση ήσουν ό,τι είπα ποίημα

62. Δότα Σαρβάνη 3 ποιήματα

64. Μίμα Ε. Δουγαλή Μυστική υπόσχεση ποίημα

65. Καίτη Παυλή ΥστερόΓραπτα του έρωτα

66. Γεωργία Βεληβασάκη ποίημα

67. Αρετή Γκανίδου Ωραίες απελπισίες ποιήματα

69. Σνεζάνα  Στοϊτσεβσκα ποίημα μτφρ. Μ. Δούμπα

70. Σωτ. Ραπτόπουλος  Ο έρωτας στον Γιάννη Μαρή

72. Αλεξ. Αραμπατζής Δράμα ερωτικόν στην Καβάλα

79. Μάκης Καραγιάννης Παράλληλες αναγνώσεις

82. Γ. Δελιόπουλος 2 ποιήματα

83. Δημ. Παπακωνσταντίνου 3 ποιήματα

84. Wisława Szymborska  ποίηση μτφρ. Μ.  Συμεωνίδου

86. Αφροδίτη Κοϊδου Αγχος  ποίημα

87. Πέτρος Πέτκας Παιδαγωγούσα βαναυσότητα

93. Σεβαστή Κωνσταντινίδου διήγημα    

95. Αλκμήνη Καισαρίδου 2 ποιήματα

97. Aριστούλα Δάλλη Το χαμένο πορτραίτο διήγημα

98. Αντώνης Παπαβασιλείου Εικονοστοιχεία…

99. Ν. Δ. Βαρμάζης Εμβόλιο ένα γλωσσικό μάθημα

101. P. Β. Brontë 3 ποιήματα, απόδοση Αν. Κουστινούδη

103. Χλόη Κουτσουμπέλη για Μαρία Λάτσαρη

105. Ιωάννης Μπάκανος για Πόπη Φανούλη

106. Φιλιώ Μπτούρη για Αναστασία Γεωργάκη

108. Νέες κυκλοφορίες από την Παρέμβαση

110. Φ. Μπ. Ο κόσμος της λογοτεχνίας με μια ματιά

111. Οδός Βιβλίων – πάροδος περιοδικών

Τα έργα εξωφύλλου και οπισθοφύλλου είναι του Κώστα Ντιό

«Με τρομάζει πόσο μοιάζουν οι αφηγήσεις των θεραπευομένων μου» – «Το τέλος της συγγραφής του βιβλίου σήμαινε την απώλεια ενός “καλού φίλου”»

Συνέντευξη του Δημητρίου Σ. Πέτρου για το βιβλίο «Τα πρόσωπα της ψυχής»

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Παρέμβαση το πρώτο βιβλίο του παιδοψυχίατρου Δημητρίου Σ. Πέτρου με τίτλο: «Τα πρόσωπα της ψυχής». Πρόκειται για τη συλλογή 16 αφηγήσεων που τελέστηκαν στα πλαίσια συνεδριών ψυχοθεραπείας και το βαθύτερο νόημά τους θέλησε να γνωστοποιήσει ο Δημήτρης Πέτρου. Μετέχοντες σ΄ αυτή τη «βαρκάδα», λέξη που χρησιμοποιεί για να χαρακτηρίσει τις συνεδρίες, υπήρξαν άντρες, γυναίκες, μικροί και μεγάλοί, τελώντας ένα ξεχωριστό κάθε φορά ταξίδι, γνωρίσματα του οποίου μπορεί να διακρίνει κανείς και για τη δική του περίπτωση.

                                                                  ***

Ο παιδοψυχίατρος Δημήτρης Πέτρου γεννήθηκε στις 30 Μαΐου 1973 στην Θεσ/νίκη. Έζησε τα παιδικά του χρόνια στην Κωμόπολη της Ιερισσού Χαλκιδικής και στη συνέχεια έφυγε για σπουδές στο εξωτερικό. Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Σιένα στην Ιταλία παίρνοντας το πτυχίο του στις 14 Νοεμβρίου 2000. Ειδικεύτηκε στην Παιδοψυχιατρική Κλινική του Γ.Ν. “Γεώργιος Παπανικολάου” στη Θεσ/κη. Από το 2016 διατηρεί δικό του ιατρείο στον Εύοσμο Θεσσαλονίκης, όπου ασκεί το κλινικό του έργο με μεγάλο ζήλο. Συνεργάζεται με ψυχολόγους, λογοθεραπευτικά κέντρα της πόλης, πραγματοποιεί διαλέξεις με θέματα που αφορούν στην ψυχική υγεία και είναι ραδιοφωνικός παραγωγός σε διαδικτυακή εκπομπή, στην οποία θίγονται θέματα ψυχικής υγείας. Οι εκπαιδεύσεις του στην εγκληματολογία και στην ψυχιατροδικαστική ψυχολογία στάθηκαν αφορμή να ασχοληθεί με θέματα που αφορούν στο οικογενειακό δίκαιο αναλαμβάνοντας τον ρόλο του τεχνικού συμβούλου σε δικαστικές υποθέσεις.  

  • Με «βαρκάδα» παρομοιάζετε, κ. Πέτρου, τα ταξίδια της ψυχοθεραπείας που περιγράφονται στο βιβλίο σας πόσα άτομα χωρά και τι αντιπροσωπεύει ο καθένας από τους επιβαίνοντες; Σε ποια περίπτωση θα μπορούσε να «μπατάρει»;

      Οι βαρκάδες από πάντα μου δίνανε την αίσθηση πως στο εδώ και τώρα συντελείται ένα σύντομο ταξιδάκι με κίνητρο την επιθυμία να «συναντηθούν» δύο άνθρωποι και να περάσουν καλά μαζί. Το νερό γύρω από την βάρκα ξέρετε, βοηθάει στην απομόνωση των δύο επιβατών και στην «συνάντησή» τους. Σε μια βαρκάδα, τα σώματα και οι σκέψεις βρίσκονται πολύ κοντά και αυτό κάνει την συγκυρία αυτή εξαιρετική ευκαιρία για να «κοιταχτούν» οι μοναχικότητές τους. Είναι πολύ μεγάλη η ανακούφιση που βιώνεται κατά το μοίρασμα αυτό, σας το διαβεβαιώνω. Η βαρκάδα επίσης θυμίζει εκείνη την πρώτη μητρική αγκαλιά, τότε που η μητέρα μας κρατούσε μέσα στα χέρια της και μας θήλαζε. Αλήθεια τα χέρια της μητέρας έτσι όπως κρατάνε το βρέφος δεν σας θυμίζουν το σκαρί μιας βάρκας;

     Δεν νομίζω να υπάρχει συγκεκριμένος αριθμός επιβατών που να χωράει αυτή η βάρκα. Αν υπάρχει η διάθεση από κάποιον να ανέβει στην βάρκα μου τότε πάντα θα υπάρχει και μια θέση για το άτομο αυτό εδώ στον χώρο μου αυτό. Ξέρετε δεν είναι πολύ εύκολο να αφεθεί κανείς σε έναν βαρκάρη, ιδίως στις μέρες μας.

     Ο πιο συνήθης λόγος που μπορεί να φέρει νερά στην βάρκα, με κίνδυνο να μπατάρει αυτή, είναι η ποιότητα των προσδοκιών του επιβαίνοντα, όπως και η έλλειψη κινήτρων. Πολλές φορές αναγκαζόμαστε να κάνουμε ένα ταξίδι, γιατί μας το επιβάλλουν οι απέξω. Ένα τέτοιο ταξίδι ναι, θεωρώ πως κινδυνεύει να μπατάρει πολύ εύκολα. Να σας θυμίσω ότι ένας πολύ μεγάλος αριθμός θεραπευομένων μου είναι παιδιά τα οποία έχουν προσέλθει σε εμένα μετά από απόφαση των γονέων και όχι δική τους.

  • Κάνατε τη διαλογή των ιστοριών έχοντας στο μυαλό σας συγκεκριμένες θεματικές και μηνύματα που θέλατε να περάσετε στον αναγνώστη ή ήταν το κάτι ιδιαίτερο αυτών των δεκαέξι περιπτώσεων που σας παρέσυρε και θελήσατε να γνωστοποιήσετε;

    Όχι, η αλήθεια είναι πως δεν είχα στο μυαλό μου κάποιες συγκεκριμένες θεματικές και μηνύματα. Νομίζω πως όποια ατομική ιστορία και αν επέλεγα να γνωστοποιήσω στο βιβλίο μου ο δρόμος στον οποίο θα μας παρέσερναν οι αφηγήσεις των θεραπευόμενων μου θα ήταν ξανά και ξανά ο ίδιος. Με τρομάζει πολλές φορές το γεγονός το πόσο πολύ μοιάζουν οι αφηγήσεις των θεραπευόμενων μου. Ίσως, τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, η μόνη μου έγνοια, όταν επέλεγα τα πρόσωπα, ήταν να υπάρχουν σε αυτές τις 16 ιστορίες και άντρες, και γυναίκες και αγόρια και κορίτσια.

  • Οι ιστορίες σας αναφέρονται σε πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα πόσο εύκολο ήταν για εσάς να μιλήσετε για πραγματικές καταστάσεις ασθενών σας ανοιχτά;

     Έχω πάντα στο νου μου δύο βασικές αρχές της ψυχιατρικής επιστήμης: 1) την διαφύλαξη των προσωπικών δεδομένων και 2) την διατήρηση του απορρήτου στο οποίο είμαστε ορκισμένοι εμείς οι Ιατροί. Το άρθρο 371 του Π.Κ. για παράβαση του απορρήτου το λέει ξεκάθαρα. Με βάση αυτές τις δύο αρχές λοιπόν δεν είχα και πολλές εναλλακτικές στον τρόπο που θα έπρεπε να βρω ώστε να καταφέρω να μιλήσω ανοιχτά. Έτσι, με την αλλαγή και του ονόματος και της περιγραφής των φυσικών και δημογραφικών χαρακτηριστικών του κάθε θεραπευόμενου το θέμα αυτό λυνόταν πριν ακόμη δημιουργηθεί.

  • Πόσα «πρόσωπα» μπορεί να έχει μια ψυχή;

     Νομίζω πως αυτή η ερώτηση δεν μπορεί να απαντηθεί από εμένα. Άλλωστε δεν τοποθετούμαι περί αυτού του ερωτήματος ούτε καν μέσα στο βιβλίο μου. Φοβάμαι πως η απάντησή μου θα καθοδηγούσε τον αναγνώστη προς δικούς μου τόπους.

  • Μπορεί εύκολα να δώσει κανείς ερμηνεία σε θέματα ψυχικής φύσεως; Υπάρχουν αρκετά ψυχοθεραπευτικά βιβλία που οι συγγραφείς τους δεν είναι ψυχοθεραπευτές πώς σχολιάζετε αυτή την πρακτική;

      Ο καθένας μπορεί να ερμηνεύσει, αυτό δεν σημαίνει όμως πως οι ερμηνείες θα είναι και σωστές. Η αλήθεια είναι πως γενικότερα αποφεύγω να ερμηνεύω, διότι πιστεύω ότι οι ερμηνείες δεν βοηθάνε και πολύ. Επίσης, είναι σημαντικό να γνωρίζει κανείς που τολμάει να ερμηνεύσει γιατί το κάνει και τι θέλει να πετύχει με αυτό. Γενικά το «γιατί» είναι κάτι που πρέπει  να μας απασχολεί, τουλάχιστον εμάς τους ψυχοθεραπευτές. Οι συγγραφείς παρόμοιων βιβλίων που δεν ανήκουν στον χώρο της ψυχοθεραπείας νομίζω πως μπορούν να τολμήσουν ένα τέτοιο εγχείρημα, αφού όμως πρωτίστως μελετήσουν κάποια αντίστοιχη θεματολογία με το θέμα με το οποίο θέλουν να διαπραγματευτούν. Το χάρισμα της συγγραφής χωρίς την μελέτη και την γνώση δεν επαρκεί ώστε να γίνει μια σωστή δουλειά. Θεωρώ πως χωρίς την μελέτη μπορούμε πολύ εύκολα να γίνουμε ακόμη και επικίνδυνοι. Είμαι της άποψης πως αν αυτό που προσπαθήσεις να κάνεις το κάνεις με αγάπη και μελέτη μπορεί να αποδώσει καρπούς.

  • Ως παιδοψυχίατρος, θα λέγατε πως  κάποια «τραύματα» γιατρεύονται όσο είναι νωρίς, στην παιδική μας ηλικία ή εγκολπώνονται ως γνωρίσματα της προσωπικότητάς μας στην ενήλικη ζωή που δύσκολα αποτινάσσονται;

     Τα τραύματα μπορούν να θεραπευτούν όταν δρούμε άμεσα σε αυτά, είμαι βέβαιος γι’ αυτό. Όταν λέμε θεραπεία δεν εννοούμε βέβαια την εξαφάνισή τους από τους πυρήνες της μνήμης αλλά την μετακίνηση τους σε ένα ψυχικό χώρο όπου μπορούν από εκεί να συνυπάρχουν μαζί μας χωρίς να μας επηρεάζουν. Τα «ξεχασμένα» τραύματα αντιθέτως, πιάνουν ρίζες και έχουν την τάση να ενσωματώνονται στα ψυχικά μας χαρακτηριστικά. Ένα τραύμα ξέρετε μπορεί να κουβαληθεί μέχρι τα βαθιά μας γεράματα, και ενώ νομίζουμε πως το σέρνουμε μαζί μας στην πραγματικότητα μας σέρνει αυτό προς δρόμους δικούς του. Ως παιδοψυχίατρος έχω αναλάβει παιδιά με ψυχικά τραύματα. Αυτό που είναι σημαντικό να σας πω είναι ότι το τραύμα δεν είναι μια απλή υπόθεση, δεν πρόκειται απλά για μια μεγάλη στεναχώρια. Το τραύμα αντιμετωπίζεται με ειδικό εξοπλισμό και σύμμαχο έναν ειδικό «μάρτυρα».   

  • Η συγγραφή είναι κάτι που σας ενδιαφέρει; Σκέφτεστε να δώσετε συνέχεια στα «Πρόσωπα της ψυχής»;

    Η συγγραφή είναι σαν ένα μικρόβιο που εισβάλει κατά την διαδικασία της γονιμοποίησης. Νομίζω πως κανείς γεννιέται συγγραφέας. Το χάρισμα τώρα της δεξιότητας αυτής είναι μια άλλη υπόθεση, και μιας και αναφέρθηκα σε αυτό να σας πω πως δεν θεώρησα ποτέ πως έχω χάρισμα στην συγγραφή, αυτό είναι ξεκάθαρο μέσα μου, όπως ξεκάθαρο είναι και η μεγάλη μου αγάπη να γράφω. Θυμάμαι η πρώτη μου προσπάθεια να γράψω ένα βιβλίο ήταν στα 14 μου χρόνια. Μερικές φορές ανατρέχω σε αυτό με νοσταλγία και διαβάζω σελίδες του. Νομίζω πως θα επιστρέψω στα πρόσωπα της ψυχής. Θα σας πω κλείνοντας πως όταν τελείωσα τούτο το βιβλίο, ένιωσα πως αποχωρίστηκα κάποιον καλό μου φίλο. Ξέρετε η συγγραφή αποτελεί, κατά την άποψη μου, μια πολύ καλή παρέα.

Συνέντευξη στη Φιλιώ Μπτούρη

«Η φιλοσοφία των μαθηματικών είναι ένα απαιτητικό αντικείμενο. Ελάχιστα βιβλία έχουν εκδοθεί στην Ελλάδα» – «Οι αριθμοί ανακαλύπτονται από τον ανθρώπινο νου»

Συνέντευξη της ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ για το βιβλίο «Νεολογικισμός, Νεοφρεγκεανσισμός-οι αριθμοί ως αντικείμενα»

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Παρέμβαση το βιβλίο «Νεολογικισμός, Νεοφρεγκεανσισμός-οι αριθμοί ως αντικείμενα» της Δήμητρας Χριστοπούλου. Πρόκειται για ένα βιβλίο με φιλοσοφικό περιεχόμενο, όπου εξετάζεται το ιδιαίτερο επιστημονικό αντικείμενο της φιλοσοφίας των μαθηματικών. Το σύγχρονο ρεύμα της φιλοσοφίας που φέρει το όνομα «Νεολογικισμός/Νεοφρεγκεανισμός» παρουσιάζεται, όπως και η οπτική του ότι οι αριθμοί είναι αφηρημένα αντικείμενα.

Η Δήμητρα Χριστοπούλου διδάσκει Φιλοσοφία Μαθηματικών εδώ και χρόνια. Έχει ασχοληθεί με την προβληματική του P. Benacerraf, τη διαμάχη μεταξύ Μαθηματικού Ρεαλισμού και Αντιρεαλισμού, το οντολογικό status των αριθμών, την σημασιολογία της μαθηματικής γλώσσας και τη μαθηματική γνωσιολογία.

  • «Νεολογικισμός, Νεοφρεγκεανισμός» ο τίτλος του βιβλίου σας, κα Χριστοπούλου⸱  η λέξη «νέο» αποτελεί το πρώτο συνθετικό των θεωριών, σε τι μεταφράζεται αυτό; Θα μπορούσε να υπάρξει κάποιο πρακτικό αντίκτυπο στην καθημερινότητα των ανθρώπων από αυτές;

Το ρεύμα της φιλοσοφίας των μαθηματικών που έχει το όνομα «Νεολογικισμός/Νεοφρεγκεανισμός» αποτελεί μία «νέα-σύγχρονη ματιά» στη φιλοσοφία της αριθμητικής του G. Frege, φιλοσόφου και μαθηματικού του τέλους του 19ου αι.-αρχών του 20ου. Ο Νεολογικισμός/Νεοφρεγκεανισμός αναπτύσσεται από το 1983 και έπειτα από τους C. Wright και B. Hale, οι οποίοι υπερασπίζονται συστηματικά στο έργο τους τις απόψεις του Frege για τους αριθμούς. Οι αριθμοί θεωρούνται αφηρημένα αντικείμενα που το καθένα έχει την ταυτότητά του. Οι αριθμοί ανακαλύπτονται από τον ανθρώπινο νου και δεν είναι αποτέλεσμα επινόησης. Η γνώση της αριθμητικής θεωρείται ανεξάρτητη από την αισθητηριακή εμπειρία, με άλλα λόγια, είναι a priori γνώση. Ένας από τους φιλοσοφικούς ισχυρισμούς του Frege ήταν ότι η αριθμητική ανάγεται στη λογική (λογικισμός) και ότι οι αλήθειες της αριθμητικής έχουν τέτοια ευρύτητα ώστε να καλύπτουν καθετί το νοητό. Ο Νεολογικισμός προσπάθησε να υποστηρίξει εκ νέου τη σύνδεση της αριθμητικής με την λογική. Θα πρέπει να είναι σαφές ότι πρόκειται για ένα φιλοσοφικό πρόγραμμα που έχει επηρεάσει διεθνώς τη σύγχρονη φιλοσοφική σκέψη τις τελευταίες δεκαετίες. Ωστόσο, για να απαντήσω επιπλέον στο δεύτερο μέρος του ερωτήματος, όπως όλοι γνωρίζουμε, οι αριθμοί είναι παρόντες στην ανθρώπινη καθημερινότητα και, όπως φαίνεται, επεκτείνονται όλο και περισσότερο σε όλες τις εκφάνσεις του ανθρώπινου βίου. Η κυριαρχία των αριθμών στην κοινωνική, οικονομική και επιστημονική δραστηριότητα είναι δεδομένη. Έτσι, γενικότερα, η φιλοσοφική σκέψη έχει επιχειρήσει κατ’ επανάληψη να προσδιορίσει τα οντολογικά χαρακτηριστικά τους.

  • Φιλοσοφία και μαθηματικά, η μεν αντιπροσωπεύει τη θεωρία, τα δε την πράξη⸱ κανείς θα μίλαγε για «οξύμωρο σχήμα». Πώς μπορεί η θεωρία να βοηθήσει στην εξέλιξη της επιστήμης των αριθμών και των συμβόλων;

Υπάρχει μία διαδεδομένη, στη χώρα μας, παρανόηση ότι η φιλοσοφία αφορά τη θεωρία ενώ τα μαθηματικά την πράξη. Αναφέρομαι σε παρανόηση, διότι τουλάχιστον τα καθαρά μαθηματικά (pure mathematics) είναι η υψηλότερη σε επίπεδο αφαιρετικότητας επιστήμη και έτσι, πιο κοντινή στη φιλοσοφία από κάθε άλλη. Ο εξαιρετικά αφηρημένος χαρακτήρας των μαθηματικών διαπιστώνεται στις πανεπιστημιακές σπουδές, όταν δηλαδή, κάποιος επιχειρήσει στην εποχή μας να σπουδάσει ανώτερα μαθηματικά. Αλλά και η επιστημονική παράδοση της ελληνικής αρχαιότητας είχε δώσει έμφαση στον θεωρητικό χαρακτήρα των μαθηματικών και όχι στις πρακτικές εφαρμογές τους. Μην ξεχνάμε ότι η απόδειξη αναδείχθηκε στα αρχαία ελληνικά μαθηματικά. Επίσης στο φιλοσοφικό πεδίο,  ο Πλάτων υποχρέωνε τους δικούς του μαθητές (της φιλοσοφίας) να μελετήσουν μαθηματικά για δέκα χρόνια. Γιατί άραγε; Διότι τα μαθηματικά ως θεωρητική ενασχόληση βρίσκονται κοντά στη φιλοσοφία. Άλλωστε, η υιοθέτηση θεμελιωδών αρχών, ο αποδεικτικός χαρακτήρας της μεθοδολογίας, η γενικότητα των ισχυρισμών, η αφαιρετικότητα των μορφών αποτελούν κοινά χαρακτηριστικά των δύο περιοχών. Βεβαίως υπάρχει και η «πράξη» η οποία όμως αφορά τις εφαρμογές των μαθηματικών στη διερεύνηση της φύσης και στην κοινωνική ζωή και αυτές οι εφαρμογές είναι πράγματι πολλές. Τότε όμως μιλάμε για τα εφαρμοσμένα μαθηματικά και για τους τρόπους που οι άλλες επιστήμες τα χρησιμοποιούν.

  • Η φιλοσοφία των μαθηματικών είναι κάτι που θα μπορούσε να αποτελέσει για τους εκπαιδευτικούς μια εναλλακτική μέθοδο διδασκαλίας για την εκμάθηση των μαθηματικών και με ποιον τρόπο;

Η φιλοσοφία των μαθηματικών θα μπορούσε να είναι βοηθητική στην διδασκαλία των μαθηματικών στην Β΄/θμια εκπαίδευση, γι αυτό άλλωστε υπάρχει και το μεταπτυχιακό μάθημα της Φιλοσοφίας Μαθηματικών στο Π.Μ.Σ. “Διδακτική και Μεθοδολογία των Μαθηματικών” του Τμήματος Μαθηματικών ΕΚΠΑ. Έχω διδάξει το μάθημα αυτό εδώ και χρόνια σε ενεργεία εκπαιδευτικούς και σε μελλοντικούς εκπαιδευτικούς. Μολονότι η φιλοσοφία των μαθηματικών δεν υποκαθιστά φυσικά τα προγράμματα διδασκαλίας μαθηματικών στα σχολεία, ο εκπαιδευτικός έχει τη δυνατότητα μέσα στη διδακτική ώρα να διανθίσει τη διδασκαλία του με ερωτήματα, παρεμβάσεις, νύξεις από τη φιλοσοφία των μαθηματικών για να εξάψει το ενδιαφέρον των μαθητών του για τα μαθηματικά καθεαυτά. Πχ. τα μαθηματικά αντικείμενα ανακαλύπτονται ή επινοούνται; τι είναι αυτό που καθιστά τα μαθηματικά επιτυχή στις εφαρμογές τους στις επιστήμες της φύσης; Αυτά τα ερωτήματα δεν έχουν οριστικές απαντήσεις, όμως μπορούν να προκαλέσουν το ενδιαφέρον των μαθητών. Εξίσου θα βοηθούσε τους εκπαιδευτικούς η ιστορία των μαθηματικών ένας άλλος κλάδος διαφορετικός από τη φιλοσοφία των μαθηματικών, εξίσου ενδιαφέρων. Αυτοί οι κλάδοι, ωστόσο, θα πρέπει να μελετώνται και να αναπτυχθούν με τον σωστό τρόπο. Δηλαδή πρέπει να διδάσκονται και να αναπτύσσονται κατ’ αρχάς μέσα σε ένα πανεπιστημιακό περιβάλλον και το λέω αυτό, διότι κυκλοφορούν στην χώρα μας διάφορες συγκεχυμένες απόψεις που ταυτίζουν εσφαλμένα τη φιλοσοφία των μαθηματικών ή την ιστορία των μαθηματικών άλλοτε με κοινωνιολογικές ή πολιτισμικές θεωρήσεις περί των μαθηματικών και άλλοτε με γενικόλογες μελέτες της σχέσης μεταξύ της φιλοσοφίας και της ιστορίας από τη μια πλευρά και των μαθηματικών από την άλλη. Έτσι πολλοί άνθρωποι συμβαίνει να συγχέουν τα αυτόνομα αντικείμενα της φιλοσοφίας των μαθηματικών, της ιστορίας των μαθηματικών και της διδακτικής των μαθηματικών μεταξύ τους ή επίσης και με τα ίδια τα μαθηματικά. Αυτές οι παρανοήσεις πρέπει να εκλείψουν. Στο εξωτερικό, για παράδειγμα, η φιλοσοφία των μαθηματικών είναι καθορισμένος και οριοθετημένος επιστημονικός κλάδος της φιλοσοφίας, έχει τη δική του κοινότητα ειδικών, τα δικά του διεθνή συνέδρια και τη δική του διεθνή βιβλιογραφία. Στην Ελλάδα, έχουν εκδοθεί ελάχιστα βιβλία φιλοσοφίας μαθηματικών.

  • Θεωρείτε πως η δυναμική ενός βιβλίου έχει να κάνει με και με το είδος του κοινού στο οποίο απευθύνεται; Ένας συγγραφέας θα πρέπει να έχει στο μυαλό του και τι αφορά τη «μάζα» και αυτό να επηρεάζει το αντικείμενο της γραφής του;

Πρέπει το αντικείμενο ενός βιβλίου να ενδιαφέρει και το κοινό και να μην αποτελεί μόνον προσωπική έκφραση και επιθυμία του συγγραφέα. Από την πείρα προηγούμενων βιβλίων, γνωρίζω ότι η φιλοσοφία των μαθηματικών ενδιαφέρει τους μαθηματικούς καθώς και τα μέλη της ελληνικής φιλοσοφικής κοινότητας, τους φιλοσόφους της επιστήμης, τους ιστορικούς των μαθηματικών, τους φιλοσόφους της λογικής. Με άλλα λόγια, το κοινό τέτοιων βιβλίων αποτελείται από εκπαιδευτικούς, μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας, προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές.

  • Ούσα Καθηγήτρια Ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος, πώς θα λέγατε ότι προσλαμβάνονται από τους φοιτητές τέτοιου είδους θεωρίες; Υπάρχει μέλλον για την εξέλιξή τους και τη συγγραφή ανάλογων συγγραμμάτων;

Ως επίκουρη καθηγήτρια και παλαιότερα ως λέκτορας, έχω διδάξει θεωρίες της φιλοσοφίας των μαθηματικών αλλά και της φιλοσοφίας της λογικής. Οι φοιτητές μου προέρχονται τόσο από τον χώρο των μαθηματικών όσο και από τους χώρους φιλοσοφικών τμημάτων. Και οι δύο κατηγορίες ενδιαφέρονται πολύ, γιατί τα εν λόγω μαθήματα βρίσκονται στο μεταίχμιο (μεταξύ φιλοσοφικών και μαθηματικών θεωριών). Ορισμένοι έχουν εκπονήσει διπλωματικές εργασίες και κάποιοι ενδιαφέρθηκαν για περαιτέρω ερευνητική δραστηριότητα. Ωστόσο, η φιλοσοφία των μαθηματικών είναι ένα απαιτητικό αντικείμενο επειδή προϋποθέτει καλή γνώση εξίσου της φιλοσοφίας και διαφόρων μαθηματικών θεωριών. Οι προερχόμενοι από φιλοσοφικά τμήματα πρέπει να αποκτήσουν επαρκή γνώση μαθηματικών ενώ από την άλλη πλευρά, οι προερχόμενοι από τα μαθηματικά τμήματα πρέπει να αποκτήσουν επαρκή γνώση φιλοσοφίας. Εγώ είχα την τύχη να σπουδάσω μαθηματικά για τη λήψη πτυχίου στο Τμήμα Μαθηματικών ΕΚΠΑ και έπειτα φιλοσοφία της επιστήμης και ιδιαίτερα φιλοσοφία των μαθηματικών στο κοινό πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών του Τμήματος Μ.Ι.Θ.Ε. του Ε.Κ.Π.Α. και της Σ.Ε.Μ.Φ.Ε. του Ε.Μ.Π.

  • Η ποίηση θα μπορούσε να αποτελέσει ένα τρόπο γνωστοποίησης των φιλοσοφικών θεωριών;  Θα το επιχειρούσατε;

Υπάρχουν κάποια είδη της φιλοσοφικής σκέψης που συνδέονται πιο στενά με την λογοτεχνία, όπως πχ. φιλοσοφικές θεωρίες σχετικά με το νόημα της ύπαρξης, τη φύση του κακού ή του καλού, την ανθρώπινη αγωνία κλπ. Όμως η φιλοσοφία των μαθηματικών δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με την ποίηση και τη λογοτεχνία γενικότερα, λόγω της εκφραστικής και της μεθοδολογικής της αυστηρότητας. Πρόκειται για αναλυτική φιλοσοφική σκέψη η οποία καλείται να παρουσιάσει την ανεξάντλητη ομορφιά των μαθηματικών η οποία είναι πράγματι αυστηρή. Σε ό,τι αφορά δικά μου προσωπικά ενδιαφέροντα προς την ποίηση ή γενικότερα την λογοτεχνία, αυτά είναι ανεξάρτητα από την συγγραφική και την ερευνητική μου δραστηριότητα στη φιλοσοφία των μαθηματικών.

Συνέντευξη στη Φιλιώ Μπτούρη

Από τη δράση της Παρέμβασης για την παγκόσμια Ημέρα Ποίησης 2021

#Διαβάζουμε_Σεφέρη Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης 21 Μαρτίου 2021

Η Παρέμβαση γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης τα τελευταία 22 χρόνια.Φέτος αφιερώσαμε τη γιορτή αυτή στον Γιώργο Σεφέρη και στα 50 χρόνια από τον θάνατό του, με αναγνώσεις ποιημάτων του. Ευχαριστούμε όσους συμμετείχαν.Σε δύσκολους καιρούς η ποίηση είναι πιο αναγκαία από ποτέ. Ο πολιτισμός κρατά την ψυχή ζωντανή, και κυρίως δεν την αφήνει να χάσει το ύψος της. Ο Γ. Σεφέρης στην ομιλία του κατά την απονομή του βραβείου Νόμπελ, σημείωνε:»Γιατί πιστεύω πως τούτος ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε, ο τυραννισμένος από το φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση. Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα – και τι θα γινόμασταν, αν η πνοή μας λιγόστευε;»

#Παρέμβαση