Αιχμηρά βράχια

Γεωργία Δεμπερδεμίδου

Σε εκείνο  το δωμάτιο  έχω

χαθεί, μες στην σιωπή

Γδέρνω το δέρμα μου

με νύχια και με δόντια

παλεύω με το κενό

γεννώ λέξεις

Ένας ποταμός σκέψεων

κατρακυλάει απότομα

αιχμηρά βράχια, μέσα μου

ματώνω

Όλο το βράδυ

ψαλίδιζα  γάζες

επούλωνα πληγές

Το ξημέρωμα με βρήκε

πάνω στους στοχασμούς

το σώμα μου καιγόταν

κι όμως τα μάτια μου

δαντελένια

Άνοιξα με αγωνία

τα παραθυρόφυλλα

νομίζοντας πως εύκολa

φεύγει ο καπνός

Μια νεκρώσιμη ακολουθία

μου υπενθύμισε

πώς είχα πεθάνει

για άλλη μια φορά

Στην τελική

δεν μπορώ να πω ψέματα

ούτε στον εαυτό μου

Παρέμβαση, περιοδικό λόγου & τέχνης, τεύχος 207-208, άνοιξη 2022