Όνομα τρυπωμένο με σιωπές

Aksinia Mihaylova

«με την άκρη της γλώσσας μου θήλαζα τα λάθη»

Zeynep Koylu

I

Χλιμίντρισμα αλόγου

ξεσχίζει το σκέπασμα του ύπνου

σιάχνει  ξανά τα οράματα

και τη στέρφα φλαμουριά ανατριχιάζει.

Ο μάστορας, άνδρας δίχως πρόσωπο,

πέτρες ξεφορτώνει

και  πλιθιά   

μπροστά στην πόρτα.

Η μάντρα κι ο φούρνος  επιστρέφουν

στα μέρη τα παλιά

κι εγώ πεντάχρονο κοριτσάκι,

ολόγυρα απ’ τον φράχτη τρέχω και κλαίω,

ενώ το γουρουνάκι  μασουλάει

την πάνινη κούκλα μου,

τη μοναδική,

σαν  όλους τους έρωτες τους μοναδικούς

που ο χρόνος  κατασπαράζει,

σαν να θέλει να δοκιμάσει

την αντοχή της καρδιάς.

Κανείς δε μ’ ακούει.

Οι αράχνες γαμήλια πέπλα πλέκουν

πάνω στης γέρικης αχλαδιάς τ’ άνθη.

Ο μάστορας  ατάραχος

πέτρες πελεκάει για το νέο σπίτι,

όπου δεν πρόκειται ποτέ να μπει.

Αν τον είχα φωνάξει,

παππού, αν τον είχα πει,

θα είχε ακούσει  άραγε το αίμα;

ΙΙ

Έτσι  λοιπόν και δεν πρόφερα φωναχτά

τ’ όνομά του,

που μάθαινα από φωτογραφία,

καρφωμένη πάνω στη γρεντιά στο ταβάνι.

Οι σιωπές του πατέρα,

τα πουλιά της κατηγόριας

στα μάτια της μητέρας

λόγω αμαρτίας ξένης και της σκουριάς,

που κατέστρεψε τον σπόρο του αίματος των απογόνων.

Ο ύπνος ξεχασμένες λέξεις ξαναφέρνει,

τα μάντρας της νύχτας μου μαθαίνει,

που η ζωή αποσιωπά.

Τ’ όνομά του φοβισμένο γατάκι  είναι,

που κρύβεται  κάτω απ’ της  γλώσσας μου το κρεβάτι.

Με τον νου το συλλαβίζω

με το πείσμα ανθρώπου,

που δεν θέλει να ξυπνήσει,

πριν τ’ όνειρο της ζωής του

ξαναγράψει.

μτφρ.  Μαρία Δούμπα

Παρέμβαση, περιοδικό λόγου & τέχνης, τεύχος 207-208, άνοιξη 2022