Category Archives: Χωρίς κατηγορία

Εκδήλωση της Παρέμβασης «Διαβάζουμε για το χρόνο» – Κοπή πίτας 2019

Advertisements

Η εκδήλωση της Παρέμβασης «Διαβάζουμε για το χρόνο» στο καφέ «Μπλε Ελάφι» (Π.Μελά 42, Κοζάνη)

     Η εκδήλωση του περιοδικού Παρέμβαση «Διαβάζουμε για το χρόνο», αλλάζει χώρο και θα πραγματοποιηθεί στο καφέ Μπλε Ελάφι. Η ημέρα και η ώρα πραγματοποίησης της εκδήλωσης, παραμένουν ως έχουν: Το Σάββατο 12 Ιανουαρίου, ώρα 7.30 μ.μ.

***

    Η Παρέμβαση γιορτάζει την έλευση του 2019 με μία εκδήλωση αφιερωμένη στο «χρόνο», την ‘κινούμενη μορφή της ακίνητης αιωνιότητας’… Πρόσωπα της πόλης, λογοτέχνες και καλλιτέχνες, φίλοι και συνεργάτες του περιοδικού, θα διαβάσουν ποιήματα και πεζά με θέμα το χρόνο.  

     Διαβάζουν: Γιώργος Καραϊορδανίδης, Σπύρος Κιαρτζής, Τάσος Κόλλιας, Νίκος Κουρού, Μανώλης Κουτσονάνος, Αναστασία Μακρή, Ματίνα Πατσάκα, Στάθης Νατσιός, Βαγγέλης Ντάγκας, Αντώνης Παπαβασιλείου, Αγνή Παπακώστα, Αργύρης Παφίλης, Μιχάλης Πιτένης, Κατερίνα Τσιομπάνου, Β.Π.Καραγιάννης, Δήμητρα Καραγιάννη.

     Θα αναγνωστούν ποιήματα και κείμενα των: Τ. Λειβαδίτη, Κ. Δημουλά, Γ. Ρίτσου, Οδ. Ελύτη, Κ.Π.Καβάφη, Χ. Βλαβιανού, Τ. Πατρίκιου, Κ. Κύρου, Ν. Καρούζου, Μ. Θεοδωράκη, Μ. Γκανά, Χ. Γκιμπράν, T.S. Eliot, Α. Μπρετόν, Γ. Σαραντάρη, Πλάτωνα, Χάιντεγκερ κ.α.

     Επιλογή οπτικού υλικού προβολής: Νίκος Κουρού

     Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 12 Ιανουαρίου 2019, στο καφέ Μπλε Ελάφι, ώρα  7.30 μ.μ.

   Μετά το τέλος της εκδήλωσης η Παρέμβαση θα κόψει την Βασιλόπιτα του Νέου Έτους.

www.paremvasiculture.wordpress.com

Γ’ Συμπόσιο Λογοτεχνίας: Επίλογος

(από το τελευταίο τεύχος της Παρέμβασης)

της Δήμητρας Καραγιάννη

   Συμπόσιο. «Συν + πόσις». Ένα γεύμα συνδαιτημόνων. Μια συνάντηση. Μια γιορτή. Αυτά περιγράφουν στο μυαλό μου το Συμπόσιο λογοτεχνίας, που το ζήσαμε και το απολαύσαμε φέτος για τρίτη χρονιά, όπως απολαμβάνει κανείς ένα γλέντι μεταξύ παλιών και νέων φίλων. Το «Συμπόσιον» της αρχαιότητας, ένα είδος ανδρικής ψυχαγωγίας, όπου μετά το δείπνο οι άνδρες έπιναν μαζί, απήγγειλαν ποιήματα, συζητούσαν και έψαλλαν ύμνους στους Θεούς. Ένα τέτοιο σκηνικό, όπως αυτό που χρησιμοποίησε ο Πλάτωνας για το έργο του, είναι το ωραιότερο για να απλωθεί σ’ αυτό όλη η γοητεία της λογοτεχνίας. Αυτό συνέβη για τρεις ημέρες στην Κοζάνη, στο κτίριο της νέας βιβλιοθήκης, που η αρχιτεκτονική του καινοτομία ήρθε να στεγάσει τον πλούτο τεσσάρων αιώνων.

    39 εισηγητές, από τον τόπο και από πολλά σημεία της χώρας, σε ένα τριήμερο λογοτεχνικής πανδαισίας, άνοιξαν τα χαρτιά της ευαισθησίας τους για να μας κάνουν γνωστές τις σκέψεις και τις γνώσεις που κουβαλούν από την συνύπαρξη και την τριβή τους χρόνια τώρα με τη λογοτεχνία. Η μεταφρασμένη λογοτεχνία, κι ο τρόπος που εισβάλλει στη γλώσσα και την συνείδησή μας, ως μια μοιραία άγνωστη που γίνεται οικεία αγαπημένη. Η αμφιλεγόμενη δημιουργική γραφή, με όλα όσα είναι ή φέρνει μαζί της ως ζητούμενα κι ως αναζητήσεις στη λογοτεχνία του τώρα. Το αύριο της βιβλιοθήκης Κοζάνης, που έρχεται να γίνει σημείο αναφοράς κι ένας άξονας γύρω από τον οποίο θα περιστρέφεται η ιδιαιτερότητά μας. Η λογοτεχνική Κοζάνη του χθες και του σήμερα, που αποκαλύπτει πολλά για την πνευματική υπόσταση του τόπου και των ανθρώπων του.

    Ο Τίτος Πατρίκιος. Ο άνθρωπος, αντάξιος του μεγάλου ποιητή. Ευγενής, σεμνός, με μια έμφυτη καλοσύνη, παρακολουθώντας όλο το τριήμερο με προσοχή και σεβασμό, χωρίς να χάσει ούτε μία εισήγηση, όταν του ανέφερα πόσο σπάνιο είναι αυτό, μου είπε: «Μα, έμαθα πολλά που δεν ήξερα». Η ευαισθησία του άγγιξε τις ψυχές. Τα δε «Ρόδα αειθαλή» από τα χείλη του, στιγμή ανεξίτηλη.

      Δεν ήταν μόνο οι αναλύσεις, οι μελέτες, οι εισηγήσεις, που σε κέρδιζαν στο τριήμερο αυτό. Δεν ήταν μόνο οι παρουσιάσεις που γέμιζαν την αίθουσα με λέξεις και εικόνες. Ήταν οι κουβέντες, οι «ενώσεις», οι κοινές συνισταμένες που αναπτύχθηκαν εντός μας. Ήταν όλα όσα ειπώθηκαν πριν και μετά τις συνεδρίες. Αν «μόρφωση είναι αυτό που σου μένει όταν ξεχάσεις όλα όσα διδάχτηκες», τότε και η αξία αυτής της γιορτής, ήταν αυτό που σου έμενε βγαίνοντας από την αίθουσα, ξεχνώντας όλα όσα είχαν ειπωθεί. Ήταν ο γεμάτος νους. Ήταν η αίσθηση.

    Το Συμπόσιο λογοτεχνίας μετράει τρία χρόνια. Ξεκίνησε δειλά και ανοίχτηκε σε νέους δρόμους. Κι αγαπήθηκε. Ωραία και σπάνια. Και θα συνεχίσει. Γιατί υπάρχει λόγος. Στον απόηχο αυτού του ταξιδιού μέχρι εδώ, θα κρατήσω περισσότερο το αίσθημα πληρότητας που σου αφήνει κάθε τι που γίνεται αιτία να γνωρίσεις κάτι καινούριο, να υπάρξεις μαζί με άλλους σε κοινό χώρο και χρόνο και να τον μοιραστείς μαζί τους. Η συνάντηση αυτή δεν είχε –και δεν πρέπει να έχει- τον αυστηρό χαρακτήρα ενός τυπικού συνεδρίου. Ήταν αυτό που λέει η λέξη. Ένα «Συμπόσιο», το οποίο απολαύσαμε όσοι το ζήσαμε.   Το Συμπόσιο μεγαλώνει και  ανοίγεται. Θα ήταν ιδανικό εάν εξελισσόταν σε έναν λόγο για τον οποίο κάθε χρόνο ο λογοτεχνικός κόσμος θα περνάει από την Κοζάνη για ένα τριήμερο λογοτεχνίας, κι έτσι θα ζει και θα μαθαίνει παράλληλα τον τόπο, γνωρίζοντας την ιστορία, τον πολιτισμό του και την πλούσια πνευματική δημιουργία του με αναφορά στη Σχολή της Κοζάνης το 1745, τον χρυσό αιώνα των γραμμάτων της κατά την εποχή του Διαφωτισμού, την νεότερη και σύγχρονη πνευματική παραγωγή του.

    Να γράφεις σημαίνει να ξεχνάς. «Η λογοτεχνία είναι ο πιο ευχάριστος τρόπος να αγνοείς τη ζωή» κατά τον Πεσσόα. Αφεθήκαμε, λοιπόν, για τρεις μέρες στον υπαρκτό παράδεισο των λέξεων. Σε ένα πλούσιο λογοτεχνικό «γεύμα» υψηλών προδιαγραφών, με επιδόρπιο την ποίηση, που μας βρήκε μαζί με τον Τ. Πατρίκιο και μας πήρε μαζί της δια παντός.

Το διήγημα του Β.Π.Καραγιάννη με τίτλο «Θραύσματος θραύσμα» στην έκδοση «ΜΙΚΡΟΚΥΜΑΤΑ 99+1 μικρο-διηγήματα» της Εταιρείας Συγγραφέων, που κυκλοφόρησε από την Εφημερίδα των Συντακτών


Θαύματος θραύσμα

Στην αριστερή τσέπη των θερινών υποκαμίσων, σκούρα πάντα και συνήθως μακρυμάνικα αλλά κομμένα κάτω από τον αγκώνα, φέρω, εδώ και χρόνια, μια σειρά από στυλογράφους πένας με μαύρη μελάνη. Φαντάζω σαν αρχιμανδρίτης ότι αυτοί οι τρυφερούληδες «ευγάστεροι ροδομάγουλοι» αξιωματούχοι της εκκλησίας – άγιοι φυσικά- έχουν παρόμοια συστάδα στυλών, επίχρυσων επί το πλείστον, με άλλα αντικείμενα της θεολογιοσύνης κι αγιοσύνης τους σύμφυτα, ορολόγια με αλύσους, ομματογυάλια και δεν ξέρω τι άλλο ότι δεν εξέτασα εμπεριστατωμένα το πράγμα, στο επάνωθεν μέρος του καθημερινού τους ράσου. Στην Αίγινα σε μια αλησμόνητη 5νθήμερη εκδρομική παροχή του νομικού μου άλλοτε, τυχαίως σταυρωθήκαμε με τον κυρ’ Κώστα Μαυρουδή, του πολυετούς και ευγενούς Δέντρου. Συγκρίναμε τις στυλοτσέπες μας. Είπε πως κουβαλά καθημερινά 10 αλλά εκείνο το μεσημέρι τον περνούσα. Αυτή η πεντάς συνοδεύεται έτσι χάριν αισθητικής παραλλαγής και παιγνιδίσματος από κραγιόν ιχνογραφίας κόκκινο για τις εφήμερες υπογραμμίσεις του βίου. Αλλά γιατί τόσους πολλούς; Για εναλλαγή, για ποικιλία για ξέρω ‘γω τι; Τυχαία χώνω το χέρι εκεί και όποιος μου τύχει. Δεν ξέρω τι μπορεί να ισχυριστούν οι ψυχίατροι. Ποιάς ανασφάλειας συνέπεια είναι και πάντα ολόκληρη την ομάδα τη θέλω. Οταν κάποιος(α) εκ της συμπτωματικής αγραφίας ξηραίνεται αντικαθίσταται πάραυτα με νεώτερο(α). Αν χάσω κάποιο τον αναζητώ όπως ο Κύριος το απολωλός αρνί ανά τας οδούς, τα καθιστικά, τα ξαπλωτικά. Αυτοί εναλλάσσονται χαράζοντας την πλήξη ή την έμπνευση στα μολέσκιν όπου καταγράφεται η καθημερινότητα. Αλλη μονομανία κι αυτό. Κυρίως εκείνα με τα τετραγωνάκια κατριγιέ τα λέει ο γαλλικός λαός .
Ομως εκείνη την Κυριακή απόγευμα ίσως επειδής άλλαξα πουκάμισο και δεν έγινε η μεταφορά των ειδών της τσέπης δεν είχα μαζί μου στυλό και μπλοκ ίσως και γιατί ο πατέρας είπε:
– Δεν είδα τους μεγάλους δρόμους.
Εγνατία…
Ξεκινήσαμε για το σταθμό των τραίνων στο Πλατύ.
Περάσαμε τα 14 τούνελ, ξυστά στη Βέροια, Αλεξάνδρεια ήγουν Γιδάς στροφή για την παλιά εθνική.
Τότε ήταν που με φρίκη διαπίστωσα πως η τσέπη μου ήταν άδεια εντελώς από το απαραίτητο φορτίο γραφής. Ενιωσα γδυμνός. «Ενα πουκάμισο αδειανό». Και τι θα γίνει αν προκύψει ανάγκη κάποιας σημείωσης ή έμπνευσης γενικώς. Θα πάει αυτή ασφαλώς σε άλλους πιο έτοιμους να την δεχτούν, να την οικειοποιηθούν, να την επωφεληθούν μέχρις εξαντλήσεως. Γιατί η μικροθεότης της έμπνευσης όπως ο ερωτιδεύς που εικονίζεται πετών δώθε κείθε γύρωθεν της Αφροδίτης ως υποδιαστολή κι όπου βρει ευεπίφορα σώματα, λίγη έστω δεκτική ψυχή η οποία εκείνη τη στιγμή είναι εντελώς απροσάρμοστη σε κάθε λογική κι ενδίδει γλυκά –κι άσε τον ποιητή να λέει –«και τι φριχτή η στιγμή που ενδίδεις»- κατακάθεται γλυκό ίζημα σε κάθε ζεσταμένη σκέψη και διάθεση. Αμέσως δε καταγράφεται, σε πρώτη τουλάχιστον μορφή, αργότερα βλέπουμε διορθώσεις και συμπληρώσεις, στο μολέσκιν με την πένα ας πούμε – τι ας πούμε έτσι ακριβώς γίνεται.
Τα τραίνα περνούσαν οι κυρίως συρμοί και οι προαστικοί Εδέσσης, Βεροίας, Κατερίνης, Λάρισας. Ο πατέρας θαμβηθείς από την Εγνατία περιφερόταν στο μεγάλο σιδηροδρομικό κόμβο του ΟΣΕ ενθυμούμενος τον ηρωικόν ΣΕΚ που τους πήγαινα και έφερνε στο εργοστάσιο της Λιπτόλ, ΔΕΗ ύστερα, Πτολεμαϊδας.
Πήρα την οδό των WC.
Τότε τον είδα…
Ξάπλα στην πλατφόρμα. Φτηνιάρης φάνταζε. Μισός ασημί μισός μαύρος. Κάτι μεταξύ μπικ και μαρκαδόρου. Τον δοκίμασα στην παλάμη. Εγραφε. Ητο ζωντανός! Θαύμα. Περισσότερο φοβήθηκα παρά χάρηκα. Πως είναι δυνατόν; Αν είναι τόσο εύκολα τα θαύματα, ακόμα και τα μικρά, τότε ό,τι μας λείπει αρκεί να το θέλουμε πολύ και αυτό νάτο θα πετιέται, θα έρχεται. Τι να πω μάλλον τι να σιωπήσω;
Εκαμα το σταυρό αναστατωμένος.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης το καινούριο βιβλίο του Β.Π.Καραγιάννη «Ενωμένα μυστικά»

Παρουσίαση

Τους άκουγα από το καθημερινό γραφείο του σπιτιού δίπλα στο άλλοτε παιδικό της Δ., τώρα δικό του, αφημένους στο πάτωμα. Αυτή να τον κοιτά και να μην ανασαίνει από μια μετρημένη ευτυχία κι Αυτός να σκηνοθετεί παιχνίδια επί του χαλιού.
– Αυτοί εδώ έχουν ένα ενωμένο μυστικό, είπε, (κι εννοούσε τα Χελωνονιντζάκια Ραφαέλο, Ντονατέλο, Μικελάγγελο, Λεονάρντο).
Ξαφνιάστηκα.
– Τι είπες Μάριε; Επανάλαβε!
Αρνήθηκε, ότι ήδη είχε προχωρήσει το παιχνίδι. Το επιβεβαίωσε Αυτή. «Ενωμένα μυστικά», αυτό αναζητούσα… […] (Από την έκδοση)

Περιεχόμενα

Ανεπίδοτη επιστολή
«Εισερχόμενος στο ναό», αλλά από το δεξιόν κλίτος
Μικρά πραγματεία περί «κομμένων κεφαλών» σε 1453 λέξεις
«Κυνηγημένη κατέφυγε στην Αίγινα…»
Οκτωβριανές Θεσσαλονικογραφίες «Μάνα, βαστούν τα γιαπράκια σαράντα μέρες;…»
Ο Λύκος της Αρχαιολογικής Συλλογής
Εις την οδόν (μονοπάτι) του γέροντος Σπυρίδωνος Μικραγιαννανίτου και πάλι πίσω
Δοκίμιον συγγενογραφίας, συμφωνία σε μερικά μέρη (του κόσμου)
Η ευγενής πάθηση της λυσοκορδονιάσεως
(μελέτη) Περ(ί)-παθών ανθρώπων
«Ώρα που λύνουν απ’ το ζυγό τα βόδια…»
Περί της νικηθείσας Νίκης…
Περί Τυρβάζοντες
Ένα μεσημέρι στης Αγίας Τριάδος τα περιθαλάσσια μέρη
Τριώδιον. Φωτεινής ή Σαμαρείτιδος, Ηλία του προφήτου, Κωνσταντίνου (άνευ Ελένης) του και μέγα καλουμένου
Λόγος…Υπέρ απαγορεύσεως βιβλίων κ.λπ.
Φύλλα βιου-λογικής χλόης